Niettegenstaande ik juist een slok van mijn eerste koffie nam, werd mijn keel een beetje droog. Het is vandaag vijftien jaar geleden. Honderdduizenden stierven een zinloze dood. De gevolgen van deze genocide waren ingrijpend en dramatisch.
26 jaar geleden was ik een paar weken in het ‘Land van de duizend heuvels’. Ik herinner me nog de broeierige sfeer toen ik uit het vliegtuig stapte. De donkere en bezwete gezichten van het douane personeel. De zuster in het wit kwam mij afhalen. Ik zal de urenlange rit nooit vergeten.
Lange tijd was ik vastbesloten nog een keer terug te gaan. Het land en haar mensen hadden, hoe dan ook, een diepe indruk nagelaten.
Vandaag zou ik bang zijn om terug te gaan. Daarom denk ik, vandaag speciaal, aan de angst van velen daar in dat wonderbaarlijk land.
Het land van de berggorilla’s. De prachtige natuurparken. Haar vulkanen. De Intoredansers met hun opzwepende muziek. De ebbenhouten mensen met een stralende glimlach.
Ook na zoveel jaar begrijp ik nog steeds niet hoe dit, onder toeziend oog van de hele wereld, kon gebeuren…
5 opmerkingen:
Het zal wel hard klinken maar toch ben ik ervan overtuigd dat het dicht bij de waarheid aanleunt: Omdat het ver van ons bed ligt en we er geen enkel voordeel bij hebben om daar een poot uit te steken.
Was getekend
Ik snap ook niet waarom sommige delen van onze wereld gewoon worden vergeten...
Waarom gebeurd er niets in Palestina?
Inderdaad, omdat we er geen economisch voordeel bij hebben.
Vijftien jaar geleden, ja, maar is het leed al geleden?
Rwanda laat je nooit meer los. Het is een mooi, wondermooi land, de heuvels, Kivu, de rode aarde, de mensen... Ik was er voor het eerst 5 jaar geleden, en ben sindsdien nog twee keer teruggegaan. Ik blijf ervan dromen, en blijf me er vragen over stellen, hoe, waarom? Ik heb er een kleine jongen leren kennen die van mij een moeder maakte, ik ben er volwassen geworden. Ik ken lijfelijk alleen het post-*evenement*Rwanda, maar ik weet dat het er nu anders is dan voor 94. Hoge muren, verdriet, maar ook hoop ondanks de herinneringen. Ga zeker eens terug, geen land is als Rwanda!
Een reactie posten