Weer thuis.

Van ver zie ik haar al aan het raam staan. We zwaaien. Al de onderzoeken zijn afgelopen en gerustgesteld kan ze naar huis vertrekken.

Ze wilde even wat winkelen en daarna misschien een koffietje drinken. Ja hoor, ik maak tijd. Ook al was alles in orde, toch zag ze er kwetsbaar en broos uit. Zo liepen we weg van het ziekenhuis. Zij traag en voorzichtig. Ik met haar pak en zak.

We zetten ons aan een tafeltje. Een punt kaastaart en koffie voor onze zoete goesting. Ik vind nu eindelijk wat tijd om haar van mijn plannen op de hoogte te brengen. Dat is goed iets voor jezelf doen, zegt ze, na mijn verhaal. Fijn, denk ik, dan zal ze wel een paar weken voor mijn mannen willen wassen en strijken. En ja hoor, geen probleem.

Als ik vertrek, zwaaien we opnieuw. Dat ze nu maar goed voor zichzelf moet zorgen en niet zo kwaad moet zijn op het leven, vertelde ik haar nog. Jaja, het leven, mompelt ze en of we zondag komen. Zoals vroeger, voor brood en koffie.

Bijna 27 jaar ken ik haar nu. De tijd maakt onze relatie gelijkmoedig. Ons vaarwater is rustig zonder veel stormen. Dat was ooit wel anders.

Dit zijn van die momenten dat je kunt zeggen: het is goed zoals het is. Met het raampje wagenwijd open, rijd ik richting huis. Het is weekend, lach ik mezelf tegemoet...

Mmm!

Misschien had ik die zelfrijzende bloem niet mogen gebruiken en bakpoeder dan weer wel. Ik had een beetje guller met het zakje koekkruiden moeten zijn. De juiste vormen had ik ook niet in huis.

Maar eigenlijk is dat allemaal geen probleem. Het is gewoon superlekkere zelfgemaakte speculaas. Een beetje krokant aan de buitenkant maar lekker zacht vanbinnen.

Toch één klein miniprobleempje... ik kan er echt niet afblijven...

Herfstdansen.

Onze keuken is te klein als er flamencomuziek door galmt. Oefenen, sprak de Spaanse Yulia, veel oefenen thuis. Voor ieder van ons zette zij de muziek, waar we tijdens de grote show op zullen dansen, op een schijfje.

Met de temperaturen van de laatste dagen lijkt het wel of ik terug lentekriebels krijg. Even stond ik nog te twijfelen toen ik de grote schuifdeur opende. Maar het terras, zonder tuinmeubelen, was de perfecte locatie.

En zo stond ik dus op een doodgewone dinsdagmorgen te dansen op ons herfstterras. Af en toe een schuine blik naar de ramen die uitkijken op onze tuin. Het enige dat ontbrak was iemand die telkens de muziek weer kon opstarten.

Ik danste tot ik een straaltje zweet over mijn rug voelde lopen en kon geen betere manier bedenken om de dag te beginnen.

tijdtussensupporterendoor.

Zat ze daar toch wel naast één van mijn idolen zeker. Ivo Niehe verdorie...

Stilte graag.

Hij had al een paar keer tegen mijn elleboog gestoten om hulp te vragen. Toen hij aan de beurt was om een vraag te beantwoorden, zei hij een beetje schaapachtig: ik ben niet meer mee en sla een beurt over. Er volgt een hopeloze blik en ik krijg zijn vraag.

Na een uur is het pauze. We klinken met het, naar wekelijkse gewoonte, glas rode wijn en zuchten allemaal een keer.

Het tweede jaar Spaans gaat moeizaam. Ook van de anderen hoor ik dat het thuis studeren een hele opgave is. Gisteren nam ik mijn zak met cursusboeken op van de plaats waar ik hem vorige week neergelegd had. Niet goed bezig dus.

Vanaf nu gaat het anders. Moet het anders.

De Spaanse tijden moet ik deze week onder de knie hebben. De boeken liggen in mijn leeshoek. Goed in het zicht.

Als u me nu wil excuseren…

Kiezen.

Soms gaat dat echt niet...

Ziekenhuistaart.

De radio kraakte vanmorgen. Dat is de regen. Maar de nieuwe box met drie cd’tjes van Ella komen goed van pas. Ze begeleidt mijn appeltaartgebak. Lekker rustig met de gordijnen dicht en mijn kamerjas nog aan.

Gisteren zaten we in het nieuwe gedeelte van het grote ziekenhuis in onze buurt. Ze maakt zich niet erg ongerust nu ze allerlei onderzoeken doen en iedereen even lief en bezorgd is. Haar hart gaf een klein gilletje. Zelfs de oude tuinier was een beetje geschrokken maar ook weer snel gerustgesteld.

Dus bak ik nu een appeltaart voor haar. Vanavond stuur ik er grote zoon mee op pad en kan ze lekker smullen in dat grote, en luxueuze, ziekenhuisbed.