Woensdagschrijven.

U kunt het wel denken dat de pot soep enorm was en iedereen er gretig van gegeten heeft. Volgende week graaf ik nog eens door het pastinakenbed. Waarschijnlijk voor het laatst.

Terwijl er in mijn hoofd nog honderd en één ideeën borrelen, heb ik gisteren het laatste blad voor dit trimester aan mijn port folio gevoegd. Voor nu is het af en mag het beoordeeld worden. Documentatie en mijn eigen tekeningen, voorzien van de nodige commentaar.

Morgen zit ik de ganse, lange dag in de academie. In september 2011 begon ik aan mijn zelfportret. Nu is het klaar om in gips te worden afgegoten. Nadien ga ik het behandelen zodat ik het buiten en in de buurt van mijn groentetuin kan zetten.

Dit schreef ik aan mijn docenten over de voorbije maanden:

Dat onze eerste opdracht dit jaar een moeilijke zou worden, daar was ik me van bewust. Nog vakantie nemen aan het begin van een nieuw schooljaar, was ook al geen goed idee.

Ik zette mij aan het tekenen en maakte hier al een eerste fout. Te weinig en niet intensief genoeg tekenen maakt dat je in het proces van boetseren ook dingen niet ziet.

Omdat ik druk voel en ik als enige aan het tekenen ben, doe ik een eerste opzet. Het wordt geen succes en tot aan de volgende academieles blijf ik piekeren en breek dan alles weer af.
Opnieuw beginnen. Ik probeer te denken aan de raad over: hoe beginnen?

Klein en van binnenuit opbouwen. Denken aan hoe de schedel is. Jukbeenderen, neus, ogen in het midden. Opbouwen in zijn geheel. Grote lijnen aangeven. Afstand nemen en kijken, afstand nemen en kijken. Kijken naar afstanden. Denkbeeldige lijnen trekken. In het juiste licht gaan staan zodat je de schaduwen en negatieve ruimtes goed kan zien.

Bijkomend probleem is dat het een zelfportret moet worden en dat ik er dan uiteindelijk ook een beetje op moet lijken, denk ik dan.

Van in het begin maak ik van mezelf een streng en lelijk kijkend iemand. Mijn mond staat te ver vooruit en tot op het einde krijg ik dit niet goed genoeg. Mezelf beeldend maken lijkt een onmogelijke opdracht. Het rare is dat ik al jaren naar mezelf kijk en toch niet de juiste expressie aan het gezicht kan geven.

Nu staat het te wachten om af gegoten te worden. Even overwoog ik om er nog eens stevig het mes in te zetten. Maar voor mij is het af. Het was een leerrijke opdracht. Zowel voor mijn persoonlijke als artistieke groei.

Soep op mezelf.

Het loof is allemaal weg en daarom ga ik met mijn riek voorzichtig door het pastinakenbed. Ze komen tevoorschijn en ik die daar helemaal blij van word. En nog altijd verwonderd over wat er groeit in mijnen hof. Van de schaarse vorst worden pastinaken lekker zoet en dat proef je aan de soep die ik ’s avonds op tafel zet.

Ik stoof goed wat ajuinen aan en voeg daarna de pastinaken erbij. Samen goed wat zweten in de pot met kurkuma voor smaak en kleur. Dan gaat het deksel van de drukketel erop en binnen de kortste keren kan de soep gemixt worden. Ik voeg er nog kokosmelk aan toe en strooi koriander voor de afwerking.

De huisgenoot is te laat voor het eten. Daarom zit ik in een stil huis al soep te eten omdat ik niet kan wachten. En 'mmm' te zeggen tegen mezelf…

Maandag.

De gordijnen laat ik nog maar even toe. Er hangt teveel koude achter en ik zit nog in mijn kamerjas wakker te worden na een weekend werken. Dan is de maandagochtend er om wat te lezen en schrijven, met koffie en lang treuzelen en al.

Zondagochtend voelde ik nochtans iets van prille lente. Met een zachte nadruk op pril. Het melancholische gezang van een merel klinkt me tegemoet als ik de achterdeur buitenga. Ik kijk even de donkerte in en voel het. Een eerste teken, van nieuw en vol verwachting en zon en licht en… Laat ik ook maar niet te hard van stapel lopen.

Ik ga ook maar weer eens wat positiever zijn, vertelt ze me, terwijl we op het werk even pauze houden. Het kleine meisje houdt ons gezelschap en onderzoekt nauwlettend mijn oorbellen terwijl ze op mijn schoot wat heen en weer wipt.

We hadden een grote evaluatie vergadering en van te voren had ik me goed voorbereid van binnen. Ik zou het zeggen. Dat de werkdruk te hoog is en dat er niemand lijkt te luisteren. Het gevoel van je werk niet goed genoeg te doen omdat je jezelf voorbij loopt.

Weloverwogen deed ik het. Met een stevigheid in de stem en met nadien een voorspelde opgeluchtheid. Ik voel de energie en motivatie terug komen en probeer mijn collega’s op die manier te beïnvloeden.

Vandaag is er dag van academie werk en lekker koken. Vanmiddag word ik op een pannenkoekenfestijn getrakteerd. Mijn grootmoeder bakt ze in een oud pannetje in haar kleine huisje op het Begijnhof. En een flesje met wat zelfgemaakt alcoholisch zal ook weer klaar staan. Ik ken dat.

Donderdag, academiedag.

Een ruwe schets van een oudere dame, die de hele dag trots in de verte keek in één en dezelfde pose. Haar henna haren schitteren zelfs in de koele buislampen van het lokaal. Maar dat kan u natuurlijk niet zien.

Voor mij was het weer een leerrijke dag. Volgende week wordt deze opzet beoordeeld en dan verdwijnt de klei weer in de grote molen, wachtend op een volgend portret.

Op een ander.

Het huis waarin zoon zijn spaarcentjes investeerde is helemaal klaar. We schilderden en poetsten, frissen vooral op. Met vier stukken plakband heeft hij de oranje plaat ‘ te huur ‘ bevestigd. Zo kan hij nog wat onder het ouderlijk dak wonen en verder sparen aan zijn toekomst. We vinden dat goed. Zoals ik nog al zei: we leven goed samen.

Laat de huurders maar aan mij over, had ik hem overmoedig voorgesteld. En zo stond mijn nummer op de plaat en kort na het ophangen was daar de eerste potentiële huurder en een afspraak.

Ik doe de voordeur open en daar staat ze: een kleine, pittige Surinaamse dame.

Vooraf hadden we erover gepraat. We wilden vooral mensen die graag in het huis wonen en er zo ook zorg voor dragen. Ook heeft zoon graag dat de huur netjes betaald wordt want dat is natuurlijk het hele plan. Ik durf het bijna niet schrijven omdat het mij niet eigen is maar buitenlanders vonden we ook wel een beetje gedurfd. Vooral betreffende betalen eigenlijk.

Er kwam een bende huurders. Een groot gezin met een hoop spullen en een alleenstaande vrouw met drie kinderen, die alles op stelten zetten tijdens de rondleiding. De man uit Amsterdam die het in België wil maken. En een heleboel anderen waar ik al de kriebels van kreeg bij het eerste contact.

Maar ik wilde mijn intuïtie volgen, dat vertelde ik zoon en dat hij me daarin volledig vertrouwde.

Vanaf volgende maand wordt er dus Surinaams gekookt in het huis van zoon. Haar Belgische man is heel wat ouder maar ik denk dat ze goed voor elkaar zorgen.

Ik weet het. Er zijn heel wat horrorverhalen over huurders. Maar vertrouwen op mijn intuïtie dat het goed zit, maakt toch dat ik gerust ben. De huisgenoot en ik krijgen nu weer tijd voor onze eigen plek. Een overdekt terras met een bloeiende druivelaar is maar één van de dingen...

Bloemekesdag.

Acht januari, 2008. De dag waarop ik mijn eerste bericht op tijdtussendoor schreef. Elke dag opnieuw woorden gieten in een miniverhaaltje. Er was geen dag zonder mijn dagelijkse ‘tijd tussen door’. Bijna liet ik deze heuglijke herinnering voorbijgaan.

Ik ben nog eens gaan lezen in de tijd. Fascinerend hoe je leest dat de tijd alles naar haar hand zet.
Het zit als de dag van gisteren in mijn gedachten. Die eerste lege pagina, nieuwgeboren woorden en de eerste keer ‘publiceren’. Toen ik voor het eerst een reactie ontdekte was het hek van de dam en ik helemaal verkocht voor het blog gegeven.

Nog altijd vind ik het fijn om te kunnen schrijven. Vaak ontdek ik door het gewone schrijven dingen over mezelf en het leven. Ik heb het gevoel dat sommige lezers mij hierdoor zelfs een beetje kennen. Mijn gezin, tuin, tocht, werkzaamheden. Alles een beetje gedeeld op deze manier.

Deze woorden schrijf ik terwijl de tuin vorst overgoten is. De zon komt op en mijn wandelschoenen lonken.

Ik wil het u graag vragen. Het reactieluik is helemaal voor u en ik die vol verwachting elke keer weer kom kijken vandaag op mijn...
’ tijdtussendoor in de bloemekesdag’.

Warme groet!

Terwijl de bomen smeulen.

Terwijl ik met Mats de avond inloop, zie ik van ver de grote rookpluim. De kerstbomen uit het dorp verlichten sportvelden en ver daar buiten. De huisgenoot en ik waren meer voor een avond op de zetel onder een deken. Waar ik nu nog lig.

Eens de bomen tot op de grond opgebrand, is het ritueel volbracht. Vuren werden eeuwen geleden al gebruikt om een nieuw jaar in te luiden. De komst van het licht welkom te heten. Natuurlijk is het op veel plaatsen ook gewoon een manier om van die vele bomen af te raken en tegelijk een echt volksfeest.

Maar zoals ik al schreef, we lieten het passeren. Vanonder het deken, kijk ik terug op de voorbije weken van feesten.

We deden niet zoveel speciaal. Geen cadeaus omdat we elkaar vertelden dat we voor nu alles hebben wat nodig is en meer. We hebben lekker en van alles gesmuld maar met mate. We deden onze gewone kleren aan, steeds schoon maar niet extra speciaal.

Het gedruis en de drukte gaat elk jaar een beetje meer aan mij voorbij. En blijkbaar ook aan mijn huisgenoten.

Is het zo wat ze zeggen? Dat je na een dieptepunt nog veel meer de gewone dingen gaat waarderen? Het lijkt wel zo. Al was ik altijd al iemand die van één zonnestraal euforisch kan worden. De heerlijkheid van verse koffie. Stappen en frisse lucht binnenzuigen. En zo kan ik nog wel even verdergaan.

Met minder meer dan tevreden zijn. Dat wilde ik u maar even vertellen van op de zetel onder een deken.