Fietsdenktocht.

Ik was op bezoek in het grote gezin. Nieuw leven, voor de zesde keer. Even kreeg ik de kans om te kijken en een praatje te doen met de kersverse moeder. Al snel bevond ik mij op weg met de rest van de bende voor een ijsje. Mijn twee handen gevuld met de kleinste handjes. De grote mensjes vertelden om ter meest. Ik wist niet goed waar eerst te luisteren. Zo goed mogelijk probeerde ik mijn aandacht te verdelen en hier en daar overhellende ijsjes te redden.

Terug thuis van de ijsjestocht, is er de kraamzorg en familiehulp. Voor mij ook het teken om te vertrekken. Veel handjes zwaaien mij uit.

De lucht zindert van de hitte. Vanuit het bos waarlangs ik fiets, klinkt het zomergeroep van de krekels. Ik voel de zonnestralen op mijn gezicht branden. Vergeten van het potje te smeren, denk ik weeral te laat.

Mijmerend, over dat grote gezin, fiets ik verder. Altijd wel iets te doen. Veel was te wassen en hongerige maagjes te vullen. Ik begin aan een berekening. Aardappelen en brood in grote hoeveelheden. En dat is alleen de praktische kant. Waarschijnlijk is dat nog wel te overbruggen. Het zal altijd bezig zijn maar ja… dat is ten huize tijdtussendoor niet anders.

In vergelijking met hen is mijn gezin vrij klein. Met ondertussen twee opgeschoten kerels. Er is tijd om tijd voor mezelf te nemen. Ruimte voor creativiteit en zelfontplooiing.

Maar het is dat emotionele. Dat ze zo dicht op mijn hart zitten ook. Dat delen door twee is voor mij al een hele wiskundige berekening. Dan heb je nog het onvermijdelijke loslaten. Een kusje op een pijnlijke knie is er niet meer bij. Meestal is het zien dat ze worstelen en er niets aan kunnen doen, omdat dat nu eenmaal groot worden is.

Tijdens deze overpeinzing fiets ik langs de boer met zijn overheerlijk hoeve ijs. Ik trakteer mezelf. Inclusief een dot slagroom. Deze momenten zijn broodnodig voor mij. Om er op andere momenten helemaal voor het gezin te zijn.

Het zijn zo van die dagen dat je blij kan zijn om keuzes die je ooit maakte…

Boswoorden.

Weer een paar uurtjes thuis.

Kleine zoon loopt af en aan en laadt zijn rugzak voor veertien dagen Tsjechië in. Het tweede jaar aan de universiteit is afgerond en de vakantie is een feit. Hij was een paar dagen mee in het huisje in het groen. Dat was fijn. Mijn moederhart fonkelde een beetje.


In een serene wolk doet het huisje vredigheid binnensmelten. Vanavond gaan we er voor het laatst slapen en maak ik een gedicht voor de lieve eigenaars. Misschien mogen we zelfs nog wel eens terug komen…

Flitsbericht.

Héél even thuis.
Vanalles vergeten door de geruststelling dicht bij huis te zitten.
Nog een extra flesje meegenomen
en de brievenbus leeggemaakt.

Het is zeer aangenaam daar in de bossen,
stil en rustig ook,
deugddoend eveneens.

Ik ga maar vlug terug...see you!

Relax.

Vorig jaar deden wij hen een groot plezier. Nu is het onze beurt.

Wij krijgen deze week de sleutel van hun buitenverblijf. Een huisje in het groen vlakbij huis.

Ik ga zeker eens een keer naar huis komen voor de tuin en andere dingen.

Je hoort me wel... of niet... ik zie wel...

Zomergroeten voor iedereen!

Er was eens zaterdag en zondag.

Op zondag had ik een afspraak. Met de huisgenoot.

Zaterdagmiddag wuifde ik hem, en zijn salsavrienden, uit. Ze gingen de nacht ronddansen aan zee. Ik wilde thuis zijn. Met kleine zoon op stap voor boodschappen van dringende aard. Na alle praktische rompslomp bracht ik de avond en nacht met zus door. Dat was lang geleden en deed nog eens ferm deugd.

Maar mijn afspraak dus. Op een terras aan de dijk van Oostende wachtte ik hem op. 26 jaar geleden waren we hier voor het eerst samen. De tijd ging op de loop met ons en het leven en het lijkt wel alsof het gisteren was. De vertellingen over ons weekend apart konden beginnen. Tasje koffie erbij, we genieten om ter meest.

Onze doelen waren nog niet volledig bereikt. Ik wilde dolgraag zijn tuin eens zien. En de man achter de kielzogverhalen.

En eerlijk waar, het werd geen teleurstelling. Zalige en verborgen hoekjes in een bloeiende tuin. Moeiteloos zou ik me er thuis voelen. Niet perfect afgelijnd maar een soort van georganiseerde chaos. Veel grote en kleine aarden potten met bloemen. Ik moest aan zijn forellen denken terwijl ik de barbecue zag staan. Ik kreeg een uitnodiging voor een blogmeeting waar ik, na deze ontmoeting, heel erg veel zin in heb. Zonde dat ik de nimf gemist heb, dacht ik op de terugweg, en genoot dan verder van deze fijne ontmoeting.

Aan het kanaal, op ons favoriet terras, sloten we dit weekend af. We klonken en keken elkaar in de ogen. Vertrouwelijk fijn.

We hebben een weekje tussendoor verlof. Daarover morgen meer. Ik ga nog even de frisse avondlucht in…

Vrijdagwoorden.

Verrast kijkt ze op als haar moeder onze leefgroep binnenstapt. Het ontbijt is juist afgelopen. Blij als ze is, kan ze niet snel genoeg rechtstaan. Ze heeft een soort van verheugde schrik in haar ogen.

Ze weten niet wat het betekent, verwachten en verwachtingen. Het leven verloopt elke dag weer even plots en onverwacht.

Vandaag moest ik het daarom weer denken. Het overkomt me wel vaker. Ik zou niet gehandicapt willen zijn. Een beetje een domme zin, vind ik, en toch denk ik hem vaak.

Omdat ze, ondanks hun talrijke tekorten, toch moeten leven. En graag leven. Een kracht die ze hebben en waar ze fier op mogen zijn.

In mijn eigen leven geeft deze gedachte rust. Ik probeer mijn verwachtingen iets minder scherp te zetten. Zachtjes laat ik de randen uitbloeien.

Het laat zich moeilijk in woorden omzetten op deze warme avond. Maar hopelijk verstaat u wat ik bedoel.

Fijn weekend!

Overdosis tuinaangelegenheden.

Ik weet dat het geen alledaags zicht is. Maar die aardappelen moeten nu eenmaal uitgedaan worden. En ik ga niet wachten tot het donker is. Dus sta ik met een riek in de voortuin. Gekleed in mijn fraaiste huis tuin en keukenplunje. Elke keer weer verrast hoeveel aardappelen er onder de verdorde bladeren hangen.

De draaiende auto heb ik aanvankelijk niet in de gaten. Maar ineens voel ik iemand kijken. Onze buurman, die werkzaam is bij de gemeente, staat met een paar collega’s aan zijn voordeur. Als ik op kijk, zie ik hen nog juist lachend mijn richting uitkijken.

Zijn jullie met mij aan het lachen? Rechtstreekse vragen hebben hier vaak het meeste effect. Zonder aarzelen antwoorden ze ja en vragen meteen of ik nu met aardappelen ga smijten. Nee hoor, grap ik terug, daar zijn ze veel te lekker voor.



Nogmaals, ik weet het. Mijn tuin is een beetje ongewoon dit jaar. Ze keken daarom al een paar keer raar op. Onze overburen.



Wanneer ik bladluisetende oorwormen uit de brievenbus vis en ze dan in mijn tuin zet. Als ik onkruid pluk langs de kant en ze toekijken hoe ik het onderdompel in regenwater om zo mijn eigen insecticide te maken.


Maar er is nog veel dat ze niet zien.


Dat ik het hemels vind om naakt te zwemmen in onze tuin. Dat voor mij zelfs een koude winterochtend zijn charme heeft. Half slapend dool ik dan in kamerjas door het groen terwijl binnen de koffie pruttelt. Ook dat zien ze niet. En snappen kunnen ze het al helemaal niet.


Ik vind het schitterend. Zelfs mijn chronisch zwarte vingers.