Buiten wordt het stilaan donker. Vanuit haar ziekenhuiskamer zie ik de lichten overal aangaan. Je ziet zachtjes oplichtende kamers. Een beetje wazig. Andere zijn groots en fel verlicht. De poetsvrouw aan de overkant kijkt schaamteloos haar kamer binnen. Wij zwaaien. Ze zwaait blij naar ons en neemt haar borstel terug vast.
Ik vind haar heel moedig. Je leert het wel, zegt ze. Trouwens, ik heb geen keuze, en ze glimlacht twijfelend. We missen je op het werk. Nu je er niet meer bent. Appreciëren nog meer wat je allemaal op je schouders nam. Fijn om te horen, echt heel fijn, zegt ze trots.
Omwille van quarantaine toestanden mag ik haar bij het afscheid niet vastnemen. Ik wrijf even over haar knie. Wens haar zo het allerbeste. De komende tijd wordt heel kritiek. Zoals ze zelf zegt is het erop of eronder.
In de auto loop ik over van tranen. Voor haar en iedereen die haar graag ziet.
Met allemaal bundelen we onze positieve gedachten. Wie weet helpt deze kracht op één of andere manier…
3 opmerkingen:
het is te hopen,
heel veel sterkte gewenst
dikke knuffel klaproos
ik duim mee voor haar! fijn dat je haar met een bezoekje vereerde... ze zal zeker de gebundelde kracht voelen!!!
tricky
Als je het positieve denken niet meer hebt? Wat dan nog wel?
Een reactie posten