zondag 28 september 2008

Paar.

Hun stoeltjes staan er nog. Zo snel is het gegaan.
Geen tijd om op te ruimen.
Eerst vader en een paar weken later moeder.
Geen gezwaai meer op de wandeling.
Het was er leeg vanmorgen.
De boerderij zal snel verkocht worden.
Ik heb even naar de hemel gekeken en een fotootje getrokken van hun stoeltjes.
Het tekstje van Toon maakt het af...

Zij staan nooit in de krant,
ze zijn nooit op de buis,
ze zitten op hun twee stoeltjes,
in het tuintje voor hun huis.

Geen coaching en geen image,
geen pose, niks daarvan,
wat hier zit, op die twee stoeltjes,
dat 'zijn' ze: Mien en Jan.

11 opmerkingen:

mieke zei

pijnlijk. Maar erg mooi verwoord. Ook voor jou: sterkte.

lies zei

triest en schoon in ene keer. pakkende foto ook...

klaproos zei

* slik*
oef wat lijkt me dat erg zeg,
mijn buurman is het ook overkomen eerst zijn moeder en een week later zijn vader...
het lijkt me iets wara je nooit overheen komt... denkende aan mijn verdriet toen mijn moeder stierf..

een intens mooi log...
het roept heel veel bij me op.

merel zei

Zo triestig en toch ook mooi . ..

En je blog, heel zeker de moeite waard om even bij stil te staan

Madame zei

Een mooi plaatje dat een rouwende inhoud krijgt. Aangrijpende tristesse.

Anders zei

Eerst ging Jan,
wat later Mien.
Zij kon niet zonder hem,
dat kon je zo wel zien...

veerle zei

Je hoort het vaker ,he, mensen die zo lang lief en leed gedeeld hebben, en dan heel snel na elkaar overlijden. Ze kunnen elkaar gewoon niet missen.
Het gaat hier toch niet om jouw ouders vermoed ik? Indien wel: sterkte!

tijdtussendoor zei

@veerle: Nee hoor, gewoon een lief koppel uit de buurt die ik al jaren toezwaai op de wandelingen.

Hannah zei

Ondanks dat het natuurlijk triest is, vind ik het pakkend dat geliefden elkaar zo snel opvolgen. Samen uit, samen thuis.

Toaske zei

Wat een mooie foto, voor twee mooie levens.

Zapnimf zei

Die foto zegt alles.