Laat maar een seintje als je er bent, dan kom ik je tegemoet. Het is weeral twee jaar geleden dat we elkaar nog gezien hebben. Blijmoedig verwacht ik hem.
Mijn neus, denk ik, als hij dichterbij komt. We lijken op elkaar en ik zie het zelf. Vier jaar was ik toen hij geboren werd. Voor het eerst herken ik een grote sterke man in hem. Onze omhelzing is een eenvoudige vanzelfsprekendheid.
Veel jaren hebben we al gemist. Onze levens kruisen elkaar, vind ik na die avond, veel te weinig. Mijn kinderen zijn plots volwassen. Hij is ondertussen huisman en strijkt, kookt en zorgt.
We praten de avond vol. Onze toon is niet meer zo strijdvaardig. Rust en berusting vullen de gaten op onze levensweg. Het zo graag anders willen, is een rotsvaste overtuiging. Een zoektocht naar een zachte bodem. Om te kunnen vallen zonder teveel zeer. Een bodem met veel ruimte ook. We blijven gaan op het pad van de verandering. Dat vertellen we elkaar bij het afscheid.
Met een dartelende tred loop ik op de straatstenen die lijken op zachte kussentjes. Samen met een hoop andere mensen. Maar ik zit een beetje in mezelf. In mijn harmonisch binnenste.
Ik mag dat. Van mezelf.
3 opmerkingen:
Twee jaar? Dat is lang!
Soigneer je harmonische binnenste.
Vanzelfsprekend mag dag, TTD, na zo een lange tijd en zulk een mooi weerzien. Mooi logje, prachtig geschreven.
Zo raak geschreven en fijn een goede ontmoeting na twee (!) jaar..
Een reactie posten