Ik voelde me wel een beetje opgetogen. Mijn handen gaan zachtjes over mijn wenkbrauwen. Ze zijn strak en fijn gelijnd. Een sierlijk gebaar vind ik zelf. Maar ik vertel het niet.
Voor het eerst in maanden voelen mijn benen de zon. Ze zijn uitzonderlijk blank van al die maanden ingepakt te zijn. Het grasgroene bloesje staat in contrast met mijn zwarte rok. Elegant vind ik zelf. Maar ik vertel het niet.
Opgetogen dus. In het midden van de eerste echte opwarming van de dag.
Die anonieme man. Getooid met lang krullend gitzwart haar. Zijn zwarte hemd past wel erg goed bij zijn huid. Een natuurlijk gezonde kleur.
Hij lacht zomaar. Naar mij. Van boven zijn cappuccino met room naar mijn koffie gewoon. Zelfs een paar keer. Doelbewust.
Het is niet eens zo wezenlijk. Of hoogdringend van behoefte. Het is eigenlijk ook niet de moeite om te vertellen.
Maar ik weet wel zeker dat de lente begonnen is. Op het terras van de kringloopwinkel. Het bloementafelkleedje en de mooie wijnglazen neem ik mee. Voor de huisgenoot en mij.
Misschien vertel ik het hem toch wel…
6 opmerkingen:
niet verteld maar wel geschreven!
en nu ook gelezen door een man in zwart hemd maar zonder lang krullend haar.
mooi koopje.
Dat hoort ook bij het lente gevoel, flirten met een onbekende; je goed voelen maar er verder niets mee doen
Ja! het is de moeite van te vertellen! van het te voelen.
mooi geschreven :-)
vertel het maar plezier voor twee is toch veel leuker:)
Vlindertjes.... van de lente in je buik! Mijn Lief zou jaloers worden, dus ik hou het voor mezelf, anders zou het plat worden, dat zou zonde zijn..
Dat weer heeft nogal kracht hè?
Een reactie posten