Feest met een verhaal.

In het ontmoetingscentrum van onze instelling is een groot vriendenfeest aan de gang. Ouders en bewoners verbroederen één keer per jaar. Wij, als opvoedsters, lopen er door heen. Luisteren en vertellen. Onze organisatie is feilloos zodat niemand het gevoel krijgt alleen te zitten.

Terwijl ik aan een tafel mijn aandacht bij het gesprek probeer te houden, zie ik hen staan. Langzaam en in rondjes draaiend. Op de maat van de achtergrond muziek. Dicht bijeen. Heel erg vertrouwd aan elkaars lichaam. Het meisje dat nooit spreekt, kijkt gelukzalig naar iets in de verte. Haar moeder kijkt mee.

In een zelfde soort van rondjes ga ik langs tafels. De kleine hevige jongen van bijna twintig jaar geleden is nu een volwassen man. Hij roept mijn naam. Waarschijnlijk versta ik het alleen. Hij rijdt met zijn rolstoel bijna een tafel omver. Snel zijn en spasticiteit gaan nu eenmaal niet samen. Ik ga hem tegemoet en neem even tijd voor hem en zijn moeder. Zij is mij ook niet vergeten. Door de drukte heen denk ik aan de weg die ik sindsdien heb afgelegd. Onmetelijk.

Het orkestje is aan zijn laatste lied begonnen. De tafels worden afgeruimd. Het dansende stel valt ook langzaam stil. Ze blijven gelukzalig kijken. Maar moeder kan niet meer. Ik reik haar een stoel aan die ze ongeïnteresseerd bekijkt. Het is te druk voor mij om stil te staan. Wanneer we met het voltallig team de laatste restjes uit de flessen drinken hoor ik het verhaal.

Sinds moeder aan het dementeren is hebben ze een uitzonderlijke band. Het lijkt wel of ze nu op dezelfde hoogte leven. Elkaars simpelheid in deze wereld verstaan. Ondanks de handicap en de dementie vind ik het een uitzonderlijk verhaal. Het desolate kantje wil ik er voor een keer niet bij denken. Het geluk was hier vanavond. Bij de dansende moeder en dochter.