Onbeheersd.

Te pas en te onpas spelen ze me parten.
Ze brengen me vaak in genante situaties.
Een blik, een woord, een kijken en luisteren naar... op elk moment kan ik er door overvallen worden.
Mijn emoties.
Als het gebeurt slaat de keel dicht, wringt mijn gezicht zich in een plooi om die traan nu toch maar binnen te houden.
Meestal lukt dat niet en moet je ook nog gaan wrijven omdat het zo jeukt een pikkende traan in je ooghoek.
Vaak heb ik dan al meegemaakt dat mensen je aankijken alsof ze niet weten waar het over gaat, en zich dan ook ongemakkelijk voelen. Zo onopvallend mogelijk probeer ik effe mijn gezicht af te wenden of dwangmatig een zakdoek te zoeken, die ik meestal niet bij heb...
Praten lukt ook even niet vanwege die keel die dicht zit.
Dit gebeurt allemaal heel snel, het is geen tranendal... ik schiet gewoon even vol emotie.
De reden van het volschieten kan soms heel banaal zijn,
dus als ik mij terug herpakt heb is het 'schone' moment al lang voorbij.
Mijn huisgenoten en vrienden zijn hiermee vertrouwd.
En eigenlijk zou ik er zelf beter ook aan wennen,
want ik kan niet zeggen dat het betert met de jaren.
Langs de andere kant...
HEY, THATS ME!