De dag dat mijn kinderen geboren zijn is telkens een dag van mooie herinneringen.
Als ze spreken van mijlpalen in je leven dan is er dit zonder twijfel één van.
Die morgen was net zo zonnig als de voorbije dagen.
Waggelend en in volle verwachting deed ik grote zoon naar het kleuterklasje.
De dag vordert... ik voel niets speciaal, ik voel me goed en wacht rustig af.
Terwijl ik s'avonds het water van de aardappelen giet voel ik iets knappen in mijn onderbuik.
Even zijn we in de war, toch geen water uit de kookpot?
Meteen voel ik de baby draaien en keren... de eerste wee is ook een feit...
Grote zoon zal vannacht niet in zijn eigen bedje slapen.
4 uur later lig ik met een mooi geschenk in mijn armen.
Ik pak het kleine mensje bij me in bed en geniet van de rust, de opluchting en de blijdschap!
Onze eigen koningswens, 2 kleine kerels...
Vanavond gaan we naar Leuven om daar zijn verjaardag te vieren.Dit is een initiatief van moeder... de verjaardagskussen worden live gegeven ook al wonen jullie aan het andere eind van de wereld, zo hoor ik mezelf bezig.
Het zal een heel andere avond zijn in vergelijking met 19 jaar geleden.
Maar ervan genieten... dat is iets wat zeker is!
2 opmerkingen:
Geef hem van pseudo/interimtantieris ook een paar dikke knuffels. Ik zal nooit vergeten hoe hij met mij op de paardjesmolen ging. En ikke niet met hem, neen, de attente kerel van 12 wou zijn nonkel en vriendin wel een plezierke doen. 't Is nen toffe, uwe jongste! (uwen oudste trouwens ook) ;-)
komt in orde!:-)
Een reactie posten