Bedlezen.

Met zijn koude lijf komt hij tegen mij aangekropen.
Hij schrikt en vraagt zich af hoe ik aan ijskoude handen en warme voeten kom.
Ik ben vroeg in bed gekropen om het laatste deel van mijn boek uit te lezen.
De Vliegeraar van Khaled Hosseini heeft me in zijn greep gehad.
Tranen liepen over mijn wangen bij het laatste deel.
De vliegeraar gaat over de vriendschap tussen twee jongens die samen opgroeien tot een bepaalde gebeurtenis hen uiteen drijft en één van hen met een levenslang schuldgevoel achterblijft.
Het is zo ongelofelijk mooi geschreven... ik ben op sleeptouw genomen door de schrijver naar een wereld die niet de onze is.
Het maakt me nieuwsgierig naar het leven in andere continenten.
Heel mijn leven verlang ik al naar het ontdekken van nieuwe horizonten.
Het achterlaten, al is het maar voor korte tijd, van mijn eigen wereld
boezemt me angst en onzekerheid in.
De onzekerheid van een moeder die denkt dat ze onmisbaar is.
Samen dromen we over de toekomst,
onze plannen voor de trip naar Santiago de Compostela.
Hij op de moto en ik tevoet.
Een reis naar Cuba om in kleine, authentieke bars salsa te gaan dansen.
Heerlijke tapas in het zalige Andalucia.
Mooi... mooi... vooruitzichten...
Maar ik ben afgedwaald, wilde gewoon vertellen van dit prachtige boek,
waar ik weer even van moet afkicken vooraleer ik nieuw leesvoer kies.
Teder heb ik het boek vanmorgen bij in de boekenkast gezet.
Daar waar de favorieten staan, op ooghoogte.