Heimwee.

Tijdens de lunchpauze zit ik met hem aan tafel.
Onze, eerder verlegen en teruggetrokken, stagiair.
Meestal zit hij stil maar wel aandachtig te luisteren naar de verhalen van anderen. Omwille van ziekte van mijn collega waren we dus op elkaar aangewezen.
Voor mij de ideale gelegenheid om eens wat meer over hem te weten te komen.
9 jaar geleden besliste zijn moeder dat er in hun thuisland, Oezbekistan, geen perspectieven meer waren. Zij zag geen toekomst voor zichzelf en haar zoon.
Zijn vader had hen in de steek gelaten.
En grootouders waren er ook niet meer.
Er was niemand of niets wat hen belette om naar het ander eind van de wereld te verhuizen.
Als volslagen vreemden proberen ze hier een nieuw leven te beginnen.
Het diploma middelbaar dat hij behaalde in Oezbekistan was hier niet geldig.
Als 18 jarige belandde hij terug op de middelbare schoolbanken, geen kennis van de nederlandse taal en een cultuurshock die na 8 jaar nog natrilt.
Nu praat hij zeer zachtjes, je moet goed luisteren wil je hem verstaan, vrij vlot nederlands.
Hij volgt een opleiding aan de sociale Hogeschool en doet vooral erg zijn best.
De beslissing die zijn moeder nam om te vertrekken is nog altijd moeilijk te begrijpen voor hem.
Het gemis van zijn thuisland, de ongerepte natuur, zijn vrienden die hij al 8 jaar niet meer zag.
Voorzichig hoor ik hem zeggen ' ik heb heimwee '.
Ik heb met hem te doen...
wil hem bijna troostend in mijn armen nemen,
wat ik toch maar niet doe.
Wel zeg ik dat ik hem bewonder om zijn moed en doorzettingsvermogen,
en dat ik erop vertrouw dat hij er wel zal komen.
Ondertussen zijn onze boterhammen op en de koffiepot leeg.
Dringend tijd om terug in gang te schieten.
In gedachten geef ik hem een dikke knuffel...
en werken ons verder door de dag heen.