Dwaas keek ik over het versgeperste fruitsap de tuin in. De maan schitterde vol en helder en het leek vooral alsof ze dichtbij was. Het natuurgeweld van gisterenavond is verdwenen. Vandaag hebben de weergoden besloten het rustig te houden. Samen zagen we het laatste stukje van de maan verdwijnen. De dag gaat mooi worden, zonder twijfel.
Nog onder de indruk van de maan en zijn ondergaan klonk de favoriete zender van grote zoon me toch al te luidruchtig in de oren. Ik luisterde vroeger naar Elly en Rikkert... zelfs op de vroege morgen, dat weet ik nog. Even surfen leert me dat Elly en Rikkert zelfs nog optreden. Rikkert is in 2006 solo gegaan. Van jeugdsentiment gesproken. Waar is de tijd dat ik hun elpee grijsdraaide op een oude platenspeler van mijn grootvader? En waar is in godsnaam die elpee gebleven... mischien eens op zoek gaan naar een cd. Kwestie van af en toe eens flink melancholisch te worden. Mooie herinneringen om te koesteren... maar toch blij zijn met het ouder worden. Af en toe stoot ik nog eens flink mijn hoofd, soms meer dan één keer aan dezelfde steen. Maar elke dag is er weer een nieuwe kans. Vandaag neem ik die met beide handen aan... Carpe diem!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten