Zondagzinnen.

De oude tuinier fluisterde een beetje. Kom eens mee buiten, klonk het stilletjes. Ze stoven meteen weg die kleine zwarte poesjes. Ik zag nog juist een ministaartje onder zijn houtopslagplaats verdwijnen.

Kon ik meteen zijn nieuwe tomatenplantjes bewonderen in de serre. Van het zaad van zwarte tomaten. Blijkbaar iets nieuw. Tomaten moeten rood zijn, antwoord ik, en hij lacht eens.

Hij heeft een beetje zenuwen. De huisgenoot helpt zijn vrouw boven wat met meubels verhuizen. Ze praten niet zoveel. Hij en zijn vrouw. Daarom was hij een beetje verrast toen de huisgenoot kwam helpen. Omdat hij niet op de hoogte was.

Vandaar dat ik met hem door de tuin loop. Ik kan nu een beetje meepraten. Ik zaaide opnieuw bonen, vertelt hij, en ik zeg dat mijn tweede zaai al aan het uitkomen is. Het ontgaat hem niet. Mijn tuinenthousiasme. Hij vindt dat wel fijn want zomaar praten is zo zijn ding niet. Wel over de tuin. Dan kan hij mooie volzinnen maken en versta je goed wat hij zegt. Anders mompelt hij maar wat.

Op de oprit zwaaien ze ons uit. Hij met zijn kromme vingers aan de tuinhanden en zij met strakke hand. Samen stappen ze de veranda terug binnen. Opnieuw enkel omgeven door de geluiden van het huis en de tuin.

En wij naar huis, waar stilte en drukte, lachen en tranen, frustratie en voldoening, elkaar uitbundig afwisselen.