Van ver zie ik hem al komen. Zijn lichaam te vol getatoeëerd. Een dolfijn naast een truck op zijn bovenarm. Geen idee wat dat zou kunnen betekenen. Onbewust schraap ik mijn keel.
Wanneer hij achter mij onze woning binnenkomt, hoor ik hem al brommen. Dat is namelijk zijn manier van praten. Voorspelbaar dat ik hem niet versta. Zo geduldig mogelijk vraag ik het nog een keer. Dan heb ik door dat hij een klusje komt opknappen in onze badkamer.
Na een hele tijd kom ik de badkamer binnen waar ik enkel zijn half ontbloot achterste zie. Dat komt omdat hij helemaal onder de wastafel zit waar hij één tegel moet vervangen. Hij steekt zijn hoofd er onderuit en kijkt me met zijn bezwete gezicht en fijngeknepen oogjes aan, terwijl hij nog een keer nahijgt.
Het gaat niet makkelijk, bromt hij me toe.
Oei, is alles wat ik kan uitbrengen, terwijl binnenin mijn verbeeldingskracht op hol slaat. En dan als een pijl de badkamer uit waar ik pas terug binnen ga als hij, met werkbak en al, verdwenen is.
4 opmerkingen:
Vreselijk, zelfs de modepolitie kan hier niets mee :)
Wat kun jij toch mooie situatie's schetsen ;-)
:-))
was je zó geschrokken :-)
Gniffel gniffel...
(maar zou het zelf ook niet gemakkelijk vinden...)
Een reactie posten