Er gebeurt zoveel in de tuin. Prachtig rood gekleurde bieten oogst ik. Kleine maar delicieuze pastinaken. Verse basilicum in trossen op tomaten die zo groot zijn als de appelsienen van Sinterklaas. U moet me zonder beeldbewijzen ook geloven. Mijn fototoestel en kleine zoon zitten ondertussen ergens in Polen.
Grote zoon telt drukke dagen af. Zijn aller allerlaatste chirokamp komt eraan. Nadien komt er tijd voor andere hobby’s. Een cursus automechanica, mijmert hij, of weer intensiever sporten. Hij vertelt over de laatste avond, bij het kampvuur, en verzekert me dat het niet zonder tranen zal zijn. Ik zal hem toch ook met een klein kropje uitwuiven zaterdagmorgen. Ook voor mij weer een periode definitief afgesloten.
En dan is er dat verhaal. Dat ik over de daken zou willen schreeuwen. Maar het is te broos. Te nieuw en vooral nog aan het groeien. Het krijgt zuurstof en veel ruimte en wordt gekoesterd.
Daarom stap ik vanavond weer een flink stuk de avond in. Met mijn vriend de viervoeter. Stap voor stap een glanzend doel tegemoet…
3 opmerkingen:
laat je verhaal maar groeien om heel mooi open te bloeien ....
Een broos en gekoesterd verhaal, dat kan uiteindelijk alleen maar iets heel moois worden...Spannend!
Ben benieuwd, maar ook geduldig. Geef het maar zijn tijd.
Een reactie posten