Na lang wachten op zijn bouwvergunning, kon onze buurman eindelijk aan de werken beginnen. Hij was er erg blij mee en vertelde het dan ook aan ieder die het horen wilde. Of niet. Zijn sociale aard beleefde dagen vol glorie.
Op het einde van de week sloop ik bijna door mijn eigen tuin. Elke keer hij ook maar één lok van mijn haar boven de schutting zag komen, had ik prijs. Ik luisterde naar verhalen over van alles en nog wat. Gaandeweg werd hij een beetje persoonlijk en vertelde me zijn levensverhaal. In verschillende fases en vooral niet chronologisch.
Alles wat hij verwezenlijkte in het leven heeft hij aan zichzelf te danken. Hij gaat er prat op. Niemand, zegt hij, niemand moet ik bedanken, alles zelf gedaan. Hij heeft een, zeg maar, aparte relatie met zijn 12 jarige zoon. Een beetje een vervelende jongen.
Die dag stond hij mee op de stelling en pa ging hem leren metsen. De hele tijd hoorde ik hen discussiëren. Allebei altijd van een ander gedacht.
Terwijl ik opgewekt groenten uit mijn tuin pluk voor een heilzame groentesoep, hoor ik de bakstenen aan de overkant van de stelling donderen. Gepaard met het gebulder van de buurman.
Er volgt een scheldtirade. Tegen zichzelf en de bakstenen want zoonlief is allang gevlogen. De kern van zijn verhaal is dat je met die jongen niets kan aanvangen. En dat hij alles wel alleen zal doen. Want dat doet hij al heel zijn leven.
Ik weet nu al dat ik dit verhaal weer vaak zal moeten aanhoren. Zucht.
En soms, vooral in de zomer, zou ik ergens willen wonen zonder buren. Waar je ook heel ver kan kijken en stilte een trouwe bondgenoot is…
12 opmerkingen:
Wat is de buurman aan het bouwen? Een hele hoge schutting, hoop ik voor jou?
Dank zij zijn superioriteitsgevoel is hij zonder de moeder van zijn zoon komen te staan, straks is hij zijn zoon ook nog kwijt, dan kan hij al zijn aandacht richten op die lieve buurvrouw, die ferme buurman die alles (alleen) kan : )
'Sluipen door eigen huis', dat lijkt me pas een nachtmerrie!
s.
Buren............breek me de bek niet open. Zo erg dat ik niet meer in de tuin durfde/wilde komen. Ik weet er alles van. Maar ga je niet verstoppen, dat deed ik wel en achteraf zie ik dat ik dat verkeerd heb aangepakt.
En niet om je jaloers te maken, maar sinds 4 jaar woon ik zoals jij wilt. Er zijn wel buren, maar niet tegen ons huis en onze tuin ligt helemaal vrij. Het is de hemel op aarde. Ik ben een bevoorrecht mens, ik weet het :-)
De wens die je uitdrukt in je laatste alinea is ook de mijne.
Je beschrijft het zo mooi ;c) ik zie het al helemaal voor me. Jij die probeert zo onopvallend mogelijk door je hof te bewegen… de buurman die elk ding direct in de gaten heeft…
Sterkte in de komende bouwtijd!
En ik wens je van harte een plek toe waar je je bondgenoot zal vinden.
ohhh da's erg ja dat je je snuit niet buiten kunt steken of iemand praat met je....
ik hoop dat de bouw gauw klaar is:-)
Vermoeiend, zo'n buur.
@Leen:Hij heeft nog wel een vrouw hoor. Alleen ligt ze heel de dag op de zetel sigaretten te roken en televisie te kijken. Daar wordt hij natuurlijk ook niet vrolijk van ;)
@Brimstone:Verstoppen doe ik me niet hoor...daar moet al meer voor gebeuren.
@allen: Bedankt voor het meeleven...het gaat al heel wat beter ;)
Tja, ze zeggen is goeie buur is beter dan een verre vriend maar in dit geval zou een verre buur, een heel verre buur, een stuk beter zijn. ;-)
Jij bent mooiezinnenkampioen: "Zijn sociale aard beleefde dagen vol glorie." Prachtig.
Jaaaahhhh STILTE de GROOTSTE bondgenoot en (bijna) geen beter vriendschap dan de natuur.
Je hebt een heerlijke schrijfstijl!
Ik zie je al op je knieën naar de groententuin sluipen.
Een reactie posten