Ik weet het. Er is weer zonneschijn na de regendagen. Moeder natuur vindt haar natuurlijke kleur altijd terug. Overwegend groen.
Eigenlijk vond ik die regen geeneens erg. Mijn groentetuin is er een hoorn van overvloed door geworden. Als een verwonderd kind bekijk ik, op het bankje middenin mijn tuin, deze sensatie. Altijd weer verbaasd over de groeikracht van kleine zaadjes die één voor één door mijn vingers gleden.
En ik weet het. Die kleine merels kwamen allemaal terecht. Ze huppelen af en toe nog eens door mijn tuin. Alsof ze willen zeggen: Het gaat ons goed af, zo in de wijde wereld.
Maar het blijft zich een weg knagen. Langs, door en over mijn hart. Eigenlijk zou het daar niet moeten zitten. Stoutmoedig blijf ik een boeddhistentruc proberen:
Het is belangrijk om goede gedachten te hebben, want wij worden wat wij denken en dat je groter geluk bereikt door eenvoud en niet met ingewikkelde gedachten.
Ik snap dat wel natuurlijk. Makkelijk als je het zo leest.
4 opmerkingen:
Bedankt voor je reactie op mijn weblog. Blijf duimen hé.
Ik heb hier een paar stukjes gelezen en dat smaakt naar meer. Zal dus regelmatig eens langskomen.
Groetjes
Ik ga hier zeker nog terugkomen
Heel fijne woensdag
Groetjes
Ik heb dat ook vaak met zulke uitspraken... makkelijker gezegd dan gedaan. Het is een levenlang oefenen denk ik.
Desalniettemin.... het leven met zijn vreugde en verdriet, ben blij dat ik ze allemaal kan voelen en niet aan de oppervlakte blijf. Het zijn ook die 'echtere' mensen die me meer aanspreken.
stuur ze de andere kant op:-)
* bordje in de tuin zet*
merels richting vogeltuintje van huismus:-)
Een reactie posten