Rust heerst.
In het avonduur en aan mijn schrijf annex rommeltafel. Een builtje thee verliest haar aroma in mijn mok. Ik drink er graag uit. Voelt iets steviger dan een kopje.
Mijn vingers glijden over het toetsenbord. Ze schrijven dingen die ik weer weg toets. Makkelijk zo. Even kijken wat er zwart op wit staat, maar de kans krijgen het weer ongedaan te maken.
Daar moet ik aan denken. Wanneer de timing en de klank van mijn woorden ergens de mist in gaan. Als denken en doen overspoelt worden door emoties. In een rauwe vorm.
Wanneer mijn blik over dezelfde mok glijdt. In een opwelling smijt ik ze bijna tegen de olijfgroene muur. Als ik denk aan de brokstukken. Van een mok niet meer te lijmen.
Rust sijpelt verder.
Ik drink. Mijn vingers verstrengeld in een mokomhelzing. Veldbloemen vond ik altijd al mooi, zelfs op een mok. Ik kocht ze veel jaren geleden met een stuk van 5 Belgische frank. Op de rommelmarkt.
Blij dat ik niet gesmeten heb.
4 opmerkingen:
Ja, dat noemen ze tot 10 tellen ;-)
Ik smijt nooit, voel wel eens de behoefte maar ben er denk ik te nuchter voor en ik heb ook veel te mooi servies. Zou ik achteraf spijt hebben. Alles goed met de merels?
Wat ben jij toch goed met woorden! Ik zie je als het ware zo zitten aan je schrijftafel, met de bloemenmok.
@Fluitenkruid:Ja hoor, moeder doet haar werk op het nest en ik geniet ervan ;)
Gooi vaker geen mokje kapot! Geeft maar rommel (overal thee en theeblaadjes) en mokbrokstukken. Dat zou mokken worden (zonde van die mooie mok) dus goed dat je het niet hebt gedaan. ;-)
Mooi geschreven!
Een reactie posten