Jaren probeer je een idee te vormen over je eigen leven. Langzaamaan verwezenlijk je innerlijke doelen. Gaandeweg ontdek je doelen waarvan je het bestaan niet kende.
Het nieuw ontluikende leven van de laatste tijd geeft weer zuurstof om over doelen en perspectieven na te denken. De dagen dat de zon boven mijn hoofd staat, zijn dagen van tijdtussendoor op haar best. In het zand en het groen. Handen en hoofd samen laten smelten. Liefhebben en zorgen.
Het komt ineens vanzelf. Dit schrijfsel. Misschien door haar verhaal. Hoe plots dit alles anders kan zijn.
Als ik zou kunnen bidden zou ik het zeker doen. Voor haar. Ik laat een kaarsje branden. Een lichtje van hoop.
2 opmerkingen:
Dromen en plannen, liefhebben en zorgen, meegaan met de stroom als plots alles anders wordt - dit met veel blutsen en builen leren, een innerlijke glimlach ontwikkelen over je eigen leventje... En zoveel eerlijke zon Mieke in de harten van andere mensen nagelaten heeft, dankbaar voel ik me voor haar en voor het leven...
Wat een karakter, wat een vrolijke vrouw met een koppigheid om te leven. Helaas, het mocht niet zijn...
Een reactie posten