Het erwtenzaad deed haar werk. Elke dag een blaadje meer.
De sjalotten van de oude tuinier.
Als je heel goed kijkt, komen er al piepkleine aardbeitjes piepen.
Daarstraks keek ik nog eens naar de foto's van vorig jaar rond deze tijd. Toen begonnen we met grote opkuiswerken. De 'te' grote boom ging naar de treurwilghemel. Hopen klimop waar ik menig vloekwoord op uit probeerde. Kruiden en vaste planten om bij te houden hebben overwintert in potten en staan weeral terug met hun wortels in de vrije grond.
Daarstraks nam ik een tasje koffie op dezelfde plaats. Tussen het opkomend groentenplezier. De zon scheen en de hond aan mijn voeten. En ik wist het...
een groententuin aanleggen is één van de betere projecten in mijn leven!
4 opmerkingen:
Straks ga ik dat van die obsessie in dat stokje nog geloven!
Tuinieren is fantastisch en het allermooiste is dat je door al die inspanning lekker ontspant!
Tis zen, zeg ik altijd (nouja altijd..)
een moestuin moet zowat het enige zijn dat mij zou kunnen overtuigen om het stadsleven achter mij te laten; geniet ervan
Een reactie posten