Lentezang.

Ik durf het alleen bij hem. Maar soms hoor ik het anderen ook doen. Voor hem.

Mijn stem is nogal duidelijk aanwezig. Zeggen ze. In bos of wijde natuur durf ik ze al wel eens uitproberen. Ik voel een soort van bevrijding bij het willekeurig loslaten van mijn eigen geluid. Ik zing zelfgemaakte liedjes in allerlei niet bij elkaar passende toonaarden. Zelfs de viervoeter moet eraan geloven. Als in een lied roep ik hem soms. Bij elke hoge toon kijkt hij met zijn hoofd schuin naar mij op. Ik zou er heel wat voor over hebben om te weten wat er in zijn hondenhoofd omgaat op dat moment.

Maar bij hem dus. We zingen zijn naam. We zingen over de zee en gaan mee. Wij zingen over wassen en hij zingt als antwoord: in bad. Vrolijk met zijn hoofd schuddend zingt hij: mamamamamamama… Als ik naast hem ga zitten, legt hij zijn hand op mijn keel. Ik blijf zingen en hij voelt. De trillingen in mijn keel maken hem vrolijk. Hij lacht en voelt de muziek in mijn lichaam. Hij vindt het helemaal niet erg dat ik er een beetje naast zing. Ook niet dat de woorden niet helemaal kloppen.

Die dag staat voor het eerst de deur open. De lentegeluiden stromen binnen en kleuren het leven in de instelling iets groener. Weerom is de eenvoud van de mensen waar ik mee werk een rijkdom voor mij.