vrijdag 9 januari 2009

Grietje.

Als ik in de natuur wandel, verlaat ik soms het pad en stap resoluut het bos in. Ik wijk al eens graag af. Letterlijk en figuurlijk. Het begane achterlaten en een nieuw pad vormen geeft me een gevoel van vrijheid.

Al de aandacht die ik in me heb, gebruik ik om goed te kijken waar ik mijn voeten zet. Het magisch moment van elke wandeling. De wereld en zijn spelers even vergeten.

Gisteren belandde ik zo plots in een sprookje. Dit huisje verwelkomt me. Ik nam deze foto en ging op een boomstronk zitten. Het voelde een beetje als Grietje, maar dan zonder Hans…

4 opmerkingen:

bart zei

hopelijk ook geen boze toverheks! :-)

Karen zei

Waren er snoepjes?

Elsje zei

en nu heeft het huisje dus geen dak meer?

zapnimf zei

Binnenkort de boze wolf met grootmoeder in zijn maag!