Amiga.

We hadden ons op een bankje, onder de bomen, gezet. Het zonlicht scheen intenser dan ooit op de vijver. Ondanks dat we veel bij te praten hadden, werden we er even stil van. Het zonlicht in de herfst heeft iets melancholisch, zuchten we tegen elkaar.

De viervoeter heeft ondertussen een grote stok gevonden om zich op uit te leven. De vijver grenst aan het grote maïsveld, dat evenzeer blinkt in de zon. Eenden vliegen laag over de plas, en na een duikvlucht landen ze veilig op het wateroppervlak.

Af en toe praten we over het werk, want daar leerden we elkaar tien jaar geleden kennen. Het klikte meteen en ondertussen zijn we vrienden. Nadat we zijn uitgerust wandelen we het pad terug op. Thuisgekomen is er koffie en brood met beleg. Niets speciaal, het gewone alledaagse wat we allebei zeer waarderen. Ik geef haar een paar droge sokken vooraleer ze vertrekt. Tevreden met mezelf en de wereld begin ik aan de verse lasagne…