Op weg naar de leefgroep waar ik werk kom ik een oud-collega tegen. Hij weet niet dat ik juist drie weken vakantie achter de rug heb. Vermoedelijk heeft hij het gemerkt want hij zei dat de goesting om erin te vliegen eraf straalt. Je ziet er goed uit, roept hij nog achterna. Dit op de vroege morgen. Mijn zelfvertrouwen stijgt naar ongekende hoogtes als ik de rest van de collega’s goedemorgen wens. Dit moment van glorie duurt maar heel even. Al snel zit ik weer in de routine van het zorgen en verzorgen. Enkel mijn handen herinneren mij aan het vele werk dat verzet is in de tuin.
Wanneer ik even alleen ben komt de moeder van één van de laatst opgenomen bewoners binnen. Toen ik haar voor het laatst zag was er nog vooral de blijdschap dat haar zoon veilig en wel opgenomen was in de grote kring van een instelling. Ze wisten dat het niet anders kon en waren opgelucht dat ze eindelijk de zorg konden delen. Vandaag de dag is de realiteit glashelder.
In een instelling leven betekent weinig privacy. Soms weinig individuele aandacht. Wachten om te eten, wachten om buiten te komen voor een wandeling. Als je dan te zwak bent om voor jezelf op te komen, wat meestal het geval is, ben je overgeleverd aan mensen die voor je zorgen. Daar zijn deze ouders dus de laatste weken achter gekomen. Het verwerkingsproces is begonnen. De zorg delen is niet alleen verlossend, maar ook heel moeilijk. Niemand kan beter voor je kind zorgen dan jij zelf. Dat is nu eenmaal zo.
Zijn bed was niet op de juiste manier toegedekt. De kleren die hij aanhad pasten niet bij elkaar. En soep moet de juiste temperatuur hebben. Zo bleef ze nog een tijdje doorgaan. Ik knik en luister. Probeer te begrijpen. Herken ondertussen na veel jaren de weg die ze aan het afleggen zijn. De weg van loslaten is hard en onvermijdelijk. Het vergt tijd en veel geduld. Zo probeer ik haar op weg te helpen. Opeens zijn er tranen, veel tranen.
Wat vind ik dit soort van verdriet moeilijk.
Na al die jaren word ik er nog steeds een beetje ongelukkig om...
7 opmerkingen:
Goed dat je kan luisteren. Op zich doet dat al veel, als mensen hun verhaal eens kunnen doen.
ja, dat kan ik me voorstellen. lijkt mij ook moeilijk, om een van mijn ouders aan de zorgen van een 'wildvreemde' toe te vertrouwen. gelukkig lijkt dat voorlopig nog ver weg... ik hoop dat we tzt net zo iemand als jij treffen!
het is toch ook heel erg verdrietig,
loslaten..... ieder moet het op zijn/haar manier doen maar eenvoudig is het zeker niet...
Bij wat je hier schrijft heb ik nooit stil gestaan. Hoofdzakelijk omdat ik er nooit mee geconfronteerd ben. 't Is alsof er schellen van mijn ogen vallen.
Wat verwoord je het hier mooi, hoe een instelling in de praktijk voor veel mensen is... en wat fijn dat je dan gewoon kan luisteren... en het proces van aanvaarding zijn tijd kan geven... eigenlijk ook wel mooi dat dat verdriet er kon komen bij jou... zal vast en zeker met jouw warme en geduldige luisterhoudign te maken hebben gehad!
en laat ook dat er maar gewoon 'zijn', dat is eht meest helend!
tricky
Knap van je dat je haar niet bestempelt als de zoveelste moeilijke ouder, want ik weet dat dat in de sector ook gebeurt. Door gewoon te luisteren en te begrijpen geef je haar het grootste geschenk dat je kan geven.
Heel mooi wat je doet en heel dapper en pakkend hoé je het doet. Heel nobel.
Afstand nemen, los laten...het is altijd moeilijk, in eender welke omstandigheid.
Een reactie posten