Rijk en anders rijk.

Even ontsnappen aan de storm van alledag. Het bos dat me altijd de nodige rust geeft. Al fluiten sommige vogels wel erg hard vandaag. Het klinkt als lente, maar de kleuren zien er onmiskenbaar herfst uit.
Ik zit aan de vijver stokken te gooien. Met een grote sprong duikt de viervoeter ze achterna. Hij kan het uren volhouden. Nog nooit zag ik daar iets van een menselijke gedaante, alleen vrienden die ik meesleur op de dagelijkse wandeling.

Bijna geruisloos komt de poepsjieke auto het landweggetje ingereden. Ik schrik me te pletter. Het is alsof ik me onbewust een beetje kleiner maak waardoor hij mij niet ziet. Hij draait zijn raampje open, giet koffie uit een klein thermosje en begint in de krant te lezen.

Maar ik moet die kant terug uit.
Ik loop dus naast die auto en zeg gedag. Met een verontschuldigende blik zegt hij dat hij s’ middags even wat rust nodig heeft. Als onderbreking van een drukke werkdag. Bent u de eigenaar van deze vijver, vraagt hij me? Nee hoor, antwoord ik. Ik kom hier ook voor de rust en voor mijn part is de wereld van iedereen, antwoord ik.

Mooi gezegd… mompelt hij en kijkt daarna niet meer op.
Ik mompel een fijne dag terug en ga op weg naar mijn auto.
Wij hadden dus hetzelfde gedacht de rijke meneer en ik...