Dinsdagavond.

Ze zwaaien al van ver wanneer ik mijn fiets aan het raam zet. Allemaal willen ze zo snel mogelijk aan de slag. Het komende uur deel ik papieren uit, geef uitleg over de materialen die ze kunnen gebruiken en laat hen inspirerende boeken en foto’s zien. Daarna wordt het iets rustiger en werkt ieder op zijn tempo.

Ik zet mij naast haar. De kleine, jonge vrouw met het syndroom van down. Ze tekent altijd dezelfde figuren en kleurt deze in met kleurpotlood. Vandaag geef ik haar een vrij klein blad en een zwart fijn stiftje. Als ik haar vertel dat we vandaag eens iets anders doen kijkt ze me aan. Ze herhaalt zachtjes wat ik zeg en draait het blad een paar keer rond. Daarna is het stiftje aan de beurt. Het wordt bekeken en betast. De kleine oogjes kijken me wat onzeker aan. Ze mompelt dat we vrienden zijn. Weer draait ze aan haar blad.

Ik word helemaal rustig van naast haar te zitten en even de tijd stop te zetten. Samen, ik met woorden en zij met daden, tekenen we een vogel. Met haar zachte handen wrijft ze even over de mijne. Ik kijk naar haar gelaatstrekken die zo typisch zijn. Fijn zo samen werken, zeg ik haar. En weer zegt ze dat we vrienden zijn. Ja, zeg ik, we zijn vrienden.

De regen is gestopt als ik in het donker naar huis fiets. De buitenlucht strijkt langs mijn warme wangen. Thuisgekomen is er grote zoon die zijn verhaal doet. Samen drinken we warme chocomelk. Het is nu echt wel herfst…