Redden.

Dwaas kijk ik aan de kassa van de supermarkt voor me uit.
Mijn aandacht gaat naar wat de dame voor mij op de band legt.
Twee van de meest afschuwelijke planten in plastiek.
Tevreden kijkt ze naar haar vondst.
Ze kijkt niet gek op wanneer de kassierster een, naar mijn oordeel, veel te hoog bedrag tikt.
Waarschijnlijk is ze al aan het bedenken waar ze deze kleinoden gaat zetten.
Ik wil het uitschreeuwen...
Uit respect voor de natuur doe het niet.
Het is lelijk, er valt stof op dat je er niet af krijgt, het blinkt veel te hard.
Bijna stel ik voor laten we samen naar het tuincentrum rijden.
Daar heb je de oeroude sansiverias, degelijke planten en niet kapot te krijgen.
En nog beter ze hebben ook echt niet veel verzorging of praatjes nodig.
Ze zijn ook lelijk... maar tenminste echt!
Bij nader inzien heb ik dat toch maar niet gedaan,

want zoals het vrolijk klinkt:

Allemaal anders

ieder zijn wereld

jij houdt van zeker

ik hou van min of meer

...