Film

Op de website van http://www.opendoek.be/ lees ik de nieuwe datum van het filmfestival 2008.

We hebben alvast een paar snipperdagen gezet. Je kan er beeldige films bekijken, lekker eten en gezellig nakaarten.

Vorig jaar maakten we een planning van films die we niet wilden missen. Op dinsdag had ik afgesproken met vriendin om een film te bekijken. Daarna nog gezellig wat babbelen en een wijntje drinken... dat was het plan.

Dimanche à Kigali sprak ons beiden aan. Voor mij omdat ik lange tijd geleden kort in Rwanda verbleef en er blijvende herinneringen aan heb.

Journalist Bernard wordt verliefd op de serveerster van zijn hotel in Kigali.

Gentille is een prachtige vrouw met gemengde hutu-tutsi achtergrond.

Als in Rwanda het geweld losbarst, loopt zij gevaar.

Bernard raakt tot over zijn oren betrokken bij de onthutsende gebeurtenissen.

Het is een genadeloos scherpe film over liefde en menselijkheid in tijd van de genocide.

De film toont op indrukwekkende wijze wat liefde en leven is.

We hebben vrolijk gebabbeld tot de film begon... het werd stiller en stiller in de zaal.

Ik had de pech alleen van die papieren zakdoekjes bij te hebben.

Die zijn echt niet bestand tegen een tranenstroom, algauw zat ik dan ook door het papier heen.

De aftiteling start en als verdoofd blijven we zitten.

He... eigenlijk wil ik naar huis...

ja, ik ook.

Geen wijntje of babbel.

Dagenlang spookt de film en zijn mensen door mijn hoofd.

Gisteren heb ik daarom niet naar de herhaling van Bulgaria's abandoned children gekeken.

Ik kan er niet meer tegen, ben er echt niet goed van.

En nee, het zijn geen struisvogelmanieren hoor.

Maar het is de hand van de onmacht die me naar de keel grijpt.

Waar gaan we de hoop doet leven deze keer zoeken...