Ontdekking

Sinds ik met mijn tijdtussendoor bezigheden gestart ben herken ik soms mezelf niet.
Zo blijkt dat ik toch enorm veel geduld heb. Als een echte computernul ben ik onderaan de ladder begonnen. Elke dag klaart de mist een beetje meer op. Onze laptop in het vizier in de keuken is ook een hulp... twee passen van aan het aanrecht en ik ben bezig. Grote en kleine zoon vinden het nogal marginaal. Zeker nadat de rode draad door de opvoeding was... niet teveel voor de computer... de buitenlucht is veel gezonder!
Ook merk ik dat oud en hedendaags zeer zich heel gemakkelijk omzet in een soort van gedicht.
De woorden vloeien door mijn vingers op het scherm. Kort, krachtig en sterk... uiting van allerlei.
Vind ik een goeie evolutie, het teveel aan woorden schrijf ik op kwestie van mijn blog niet te overladen.
Als ik dan toch start met mijn zorg voor de inwendige mens laat ik gewoon de laptop open staan. Tijdtussendoor straalt dan door de keuken, vind ik zelf inderdaad toch wel redelijk narcistisch.
Soms loop ik met de viervoeter te wandelen en ben tekstjes aan het schrijven. Situaties en gesprekken die ik hoor worden direct gelinkt aan een ' blogje '.
Noemen ze dit verslaafd worden... of kan je het gewoon enthousiasme noemen?
Nee... een uitlaatklep die op elk moment van de dag voorhanden is.
Het staat er weeral op en nu hop naar buiten!