Herinnering.

Na een mooie namiddag zitten we heerlijk te tafelen.
De deur van het etablissement gaat open.
Een man en vrouw komen samen binnen, op zich niets speciaal.
Ik kijk naar de man en hij komt me vaag bekend voor.
Het pijnigen van mijn hersenen levert niets op.
Ze nemen plaats aan het tafeltje vlak voor ons.
Hij trekt zijn jas uit en onbewust kijk ik naar zijn handen.
Plots word ik het verleden in gekatapulteerd.
Ik was kort en hevig verliefd... op zijn lange haren.
Ik staar hem aan en hij doet hetzelfde tot plots...
Ben jij? jaja en jij? jaja...
Even, heel even maar, ben ik van mijn melk.
Met een stralende glimlach kijkt hij me aan. Ik ook maar eerder van verbazing.
Geen lange haren, meer gezegd, bijna geen haar.
Het laatste wat ik me van hem herinner was dat hij aan herbronning toe was,
en niet zo gelukkig.
Even wist ik weer hoe ongelukkig ik zelf was toen hij niet voor mij maar voor mijn beste vriendin koos.
Op deze dag, ongeveer 26 jaar later, ben ik heel blij dat hij deze keuze heeft gemaakt.
Onuitgesproken voelden we van elkaar dat het nu goed zit in ons leven.
Hij heeft ongetwijfeld zijn portie verdriet gehad, net als ik.
Een overweldigend gevoel trok over mij.
De voorbije namiddag zweefde ik over de dansvloer met de man van mijn leven.
Onze beste vrienden waren dichtbij.
Ik geniet met volle teugen van deze momenten en wou dat ik ze kon vasthouden.
De realist of soms pessimist in mij zegt dat dit gevoel morgen weer compleet over kan zijn.
Maar vandaag is het leven wonderbaarlijk mooi!