In de vroegte.

Telkens ik 's morgens naar mijn werk rij passeer ik ze.
Twee dames die flink doorstappen.
De oudere dame leidt de jonge vrouw.
Ze is blind en stapt samen met haar moeder naar het werk.
De jonge dame rookt ondertussen een sigaret en ze babbelen honderduit.
Aangezien ik met de auto voorbij rij hoor ik dus nooit waar ze het over hebben.
Maar er hangt een gezellige sfeer over hen.
Als ik voor het rood licht sta heb ik soms geluk en komen ze voorbij gestapt.
Ik heb er mijn eigen verhaal al bij verzonnen.
Moeder is waarschijnlijk heel blij met de tijd die ze samen hebben.
De verbondenheid tussen hen.
Haar verhaal zal ze zeker ook wel kwijt kunnen.
De jonge vrouw die een grenzeloos vertrouwen heeft en al rokend en lachend veilig op het werk aan komt.
Vanmorgen dacht ik, wat is er meer nodig dan op deze manier lief zijn voor elkaar?

Dit schreef ik in de herfst en is wel toepasselijk:

Wandelend
onder de herfstzon
in de ochtend

lopend
op de
restanten van de zomer

Besefte ik
plots
Wat is er meer
nodig
dan lief zijn
voor elkaar?