In de grote vergaderzaal op het werk klonken allerlei hersstructureringen.
Tijdens het betoog dwaalden mijn gedachten af.Ik keek rondom mij en bekeek de mensen.
Zitten er anonieme bloggers tussen... vroeg ik me af? Of die net als ik tot over een tijd niet het bestaan van bloggers kenden.
Na een week bloggen op mijn eigen tijdtussendoor kan ik wel stellen dat het me bevalt.
Omdat ik een echte computernul ben heb ik al wel heel erg gevloekt!
Mijn huisgenoten hebben het geweten.
Aan de lay-out wil ik zeker nog wat veranderen... vertrouwen hebben dat komt in orde.
Nog vaak sta ik in dubio wat mag en kan ik schrijven?
Aan de mensen in mijn dichte omgeving heb ik moeten beloven dat ik alleen met toestemming over hen mag publiceren. Je hoort het er zijn beperkingen.
En toch ga ik me niet laten afremmen.
Tijdtussendoor ben ik echt en daar moet iedereen het mee doen!
Grote en kleine zoon hebben geen keus, vanaf nu moeten ze de laptop met moeder delen.