Groot worden.

De laatste tijd kom ik vaak moeders tegen van vrienden van kleine en grote zoon.
We blijven soms lang praten op de meest onmogelijke plaatsen.
Aan de ingang van de supermarkt, op de dagelijkse wandelingen of op allerlei benefiet en supportersaangelegenheden.
Ik moet concluderen dat onze verhalen heel erg op elkaar gelijken.
Bijna een gevoel van lotgenootschap.
We hebben blijkbaar allemaal een verkeerde inschatting gemaakt.
Toen het jong geweld echt nog jong was zagen we soms enorm uit naar:
' waren ze al maar wat ouder... is toch veel makkelijker '
Dan kunnen ze alleen thuis blijven,
zelf voor eten zorgen,
moet je ze niet meer overal naar toe brengen,
kortom dan krijgen wij als ouders veel meer tijd voor onszelf.
Mag ik alle eventueel jonge moeders die dit lezen teleurstellen...
en zeggen dat dit absoluut niet zo is.
Het huishouden wordt een huishouden van vier volwassenen.
Dat wil zeggen een enorme hoop grote mensen kleren.
Vrienden en vriendinnen komen gezwind mee eten, muziek maken en je privacy inpalmen.
Een nieuwe zetel koop je aan in functie van zeker genoeg zitplaatsen.
In perioden van examens plan je geen feestjes of weekends, want het is heel erg belangrijk dat er gezond eten op tafel komt en dat het stil is in huis.
En ik kan zo nog wel een eindje doorgaan.
Het leuke is dus dat wij dit gevoel niet alleen hebben.
En dat deze evolutie blijkbaar heel normaal is.
Wat op zich erg geruststellend is.
Vooraleer dit stukje op een echte klaagzang gaat gelijken wil ik zeggen dat ik niets anders zou willen.
Mijn jongens zijn mijn grootste geluk en het feit dat ze ons nog erg nodig hebben doet goed aan het moederhart.
En zo zullen wij onze weg samen blijven gaan... tot ze ons, zoals ze beloven, elke week trouw zullen bezoeken als we in een ouderlingentehuis wonen.