Dezemiddag besefte ik dat er geen ontkomen meer aan was.

Ons huis ziet er niet meer uit.

De was stapelt zich op,

de witte keukenvloer ziet eerder grijs,

restanten van allerlei eindejaarsaktiviteiten slingeren overal rond.

Ik pak mezelf en heel het poetsboeltje bijeen en vlieg er in.

Het is volledige stilte,

want kleine zoon zit aan de keukentafel te studeren.

Echt...

ik garandeer u dan is er echt helemaal niets aan als er zelfs geen muziekje op de achtergrond klinkt.

Eerlijkheid dwingt mij te zeggen dat mijn uitbarsting van poetswoede goed geweest is.

Het is weer relatief fris... nog niet echt spic en span...

maar ik ben content en dat is toch wel heel belangrijk.

Bij deze is ook gezegd dat een mens gewoon goed voor zichzelf moet zorgen.