Dag Allemaal!

Als alles in je leven zo evident en normaal geworden is, dan wordt het tijd om los te laten.
Op tocht gaan wordt dan: een loskomen
uit het alledaagse ritme
en teruggaan naar de hartslag van het leven:
loslaten van aangeprezen
levenswijzen
en weer voelen waar het op aan komt;
je loswringen uit gedwongen contacten
en vriendschappen sluiten die het hart raken.

Op tocht gaan is loslaten
om weer te
ontvangen.

Dag.

De laatste dagen doe ik niets anders dan omhelzen en uitzwaaien. Kleine wangetjes om te kussen en stevige schouders om mijn armen rond te leggen. Stapwensen allerlei.

En ik laat mij doordringen van al dat liefs. Mailtjes, kaartjes en bezoekjes. Ik ga ook onthouden. Voor ginds, als het een keer moeilijk gaat.

Morgen en woensdag blijf ik verder afscheid nemen. Van vrienden dicht bij mijn hart.

En dan is er donderdag, de laatste uren thuis. Toch wel spannend hoor…

Dag zeggen.

Ze zeggen dat jullie niet weten wat tijd is. Deze eigenschap zal je vast en zeker van pas komen de volgende weken.

Terwijl jij vrijdag morgen nog diep zal liggen snurken op je hondenzetel, ga ik op weg. Om te stappen. Zonder jouw vertrouwde leiband en kwispelstaart.

Mijn lieve Mats, wandelend zal ik heel vaak aan je denken en missen en verlangen.

Zal je met je hondensnuit op het randje van de zetel liggen kijken? Naar de tuinpoort of ik niet thuiskom? Misschien zal je eten niet zo goed smaken of je staart niet zo kwispelen van het gemis, vertelde onze hondendokter.

Maar weet je, als ik terug kom, zijn mijn benen geweldig goed getraind en stappen we weer samen door weer en wind. Of zetten we ons in de zomerzon en vertel ik je alles.

Nog eens dag zeggen.

De dag van vandaag is moeilijk in woorden te verpakken. Al vroeg waren we op weg om in Scherpenheuvel een kaars te branden. Voor mij en mijn tocht. Eerst koffie op een zonnige binnenplaats en daarna het kaarsenritueel en een innige vriendinnenomhelzing.

Grote zoon is ook vertrokken. Op snowboard vakantie met een hoop vrienden. Ergens eind mei zien we elkaar normaal gezien terug. En dat doet raar, heel raar. Ik zie je graag, zeg ik uit de grond van mijn hart. Doe dat goed, ma, en hij wuift nog een hele tijd uit het raampje van zijn auto...

Tuinlopen en 'dag' zeggen.

Tuinlopen, een geweldige activiteit dezer dagen. De veldsla heeft besloten een groeischeut te forceren en kan dienen voor een frisse sla bij het avondeten.


De pikante preikes verdwijnen in een ovenschotel met een dikke laag gesmolten kaas.


Terwijl de zonnebloemen hun kopjes lostrekken uit de grond. Het gaat snel daar op die vensterbank. Hoe snel zullen ze nog gaan tot volgende week donderdag? Want de volgende keer dat we elkaar zien, staan ze waarschijnlijk al fier te wezen aan de rand van mijn groententuin.

Nog nooit was afscheid nemen zo intens. Toen ik gisteren in het laat mijn verhaal van een mooie dag aan de huisgenoot deed, waren ze er zomaar... zoute tranen. Lachen en tranen, het vloeit vertrouwelijk samen. Nog 7 dagen.