Van aan de start van het nieuwe schooljaar ging het al moeilijk. Ze luisterde niet en lag op alle mogelijke manieren dwars. Lichtelijk hopeloos werd het eerste trimester afgesloten.
Na de kerstvakantie sprak ik mijn hele pakket geduld aan. Er moest een andere weg zijn om door te dringen in haar creatieve geest, die zeker aanwezig is. Haar autismestoornis stond een ‘gewone’ aanpak in de weg. Toen de les bijna gedaan was, zuchtte ik diep, en dat hoorde ze.
Dan vertelt ze over haar hoofd en hoe ingewikkeld het er soms aan toe gaat. Als ik aan haar vraag om iets af te werken, kan ze dat niet. Tijd en taken zijn voor haar heel abstract en onduidelijk. Ze wordt afgeleid en begint dan allerlei vervelende dingen te doen waar de andere cursisten dan weer erg lastig van worden. Dus moest ik een andere weg bewandelen. Uit de keuken nam ik ons keukenwekkertje mee. Zo bakenen we nu de taken af.
In de beschutte werkplaats hebben we vogelkastje laten maken. Blankhouten kastjes die we gaan schilderen en decoreren. Zij gaat er een gedichtenkastje van maken. Ik draai het wekkertje op 1 kwartier en zij gaat aan de slag. Zolang het wekkertje niet is afgelopen, blijft ze schrijven. Het volgende kwartier gebruiken we om met een zwarte stift haar gedicht op het dak van het nestkastje te schrijven. Ik dicteer terwijl zij met veel aandacht schrijft.
Aan het eind van de les huppelt ze vrolijk naar huis. En ik ben blij dat ik de juiste sleutel gevonden heb om bij haar binnen te komen. Het zijn kostbare uren met deze bijzondere mensen.
