Het ros moet eraf, kreun ik tegen de kapster. Ben je zeker, vraagt ze twijfelend, en ze houdt me een lok voor. Zo toont ze hoeveel er juist af moet. Ongeveer vier centimeter, tel ik grofweg.
Ik schreef het u al eens. Een eind voor de zomer besloot ik mijn haar niet meer te verven. De producten die ik hiervoor gebruikte, moesten elke keer straffer en de tijdspanne tussen de verfbeurten werd alsmaar korter. De maanden voor de haarknoop bekeek ik de toen nog miniuitgroei, en ik vond het wel meevallen.
Het is grijs, ja… dat is zeker, maar hier en daar ook nog wel niet grijs. Het was jaren geleden dat ik het natuurlijke zwart in mijn haar zag.
Dus nu is mijn haar kort. Kort als te kort voor de huisgenoot. Maar ik vind het geweldig. Het voelt jonger, ook al is het grijzer.
donderdag 7 januari 2010
woensdag 6 januari 2010
Opruimen versus bijhouden.
Opruimen is iets waar ik me, vind ik, soms teveel mee bezighoud. Niet vanwege de grote goesting maar eerder uit noodzaak. Dat komt omdat we allemaal nogal snel gehecht zijn aan spullen.
De bovenverdieping heb ik opgegeven. Er is voor mij als moeder geen doorkomen meer aan. Muziekmateriaal in alle mogelijke hoeken en het kampeergerief van de zomer nog steeds niet volledig opgeborgen. Als ik er toch eens doorloop om de gestreken was in de kast te leggen, wat ik tussen haakjes liever zelf doe omdat het anders weer helemaal verfrommeld is, keer ik altijd terug met mijn armen opnieuw vol was. Vuile dit keer.
Hoe het komt dat ik nu een moederzaag begin te spannen, weet ik niet. Eigenlijk wilde ik u mijn spullenkastje tonen. Zoals u kunt zien ligt er een kostbaar plastiek zakje uit Spanje in. Dat vinden de zonen dan weer echt niet te doen. Allemaal een kwestie van eigen accenten leggen natuurlijk. Als u begrijpt wat ik bedoel.
De bovenverdieping heb ik opgegeven. Er is voor mij als moeder geen doorkomen meer aan. Muziekmateriaal in alle mogelijke hoeken en het kampeergerief van de zomer nog steeds niet volledig opgeborgen. Als ik er toch eens doorloop om de gestreken was in de kast te leggen, wat ik tussen haakjes liever zelf doe omdat het anders weer helemaal verfrommeld is, keer ik altijd terug met mijn armen opnieuw vol was. Vuile dit keer.
Hoe het komt dat ik nu een moederzaag begin te spannen, weet ik niet. Eigenlijk wilde ik u mijn spullenkastje tonen. Zoals u kunt zien ligt er een kostbaar plastiek zakje uit Spanje in. Dat vinden de zonen dan weer echt niet te doen. Allemaal een kwestie van eigen accenten leggen natuurlijk. Als u begrijpt wat ik bedoel.
dinsdag 5 januari 2010
Droomwinkelen.
Het toppunt van verstrooidheid is al bereikt in het nieuwe jaar. Gisteren na de Spaanse les reed ik rechtstreeks naar het groot warenhuis. Terug het alledaagse gewinkel. Je kent het of niet, maar in die grote winkel geef je de bestelling voor de beenhouwer af vooraleer je gaat winkelen. Je moet op die manier niet wachten, gewoon afhalen wanneer je uitgewinkeld bent en hup naar de kassa.
Nu was ik vroeger klaar en nadat ik mijn kar aan de kassa had gedeponeerd, ging ik op weg naar de beenhouwerij. Nog geen pakketje met mijn naam dus ik ga daar staan wachten, zonder stress, eigenlijk gewoon een beetje staan.
Na een hele tijd bekruipt me toch een gevoel dat er iets mis is. Zolang duurde het nog nooit en druk was het ook niet. Op dat moment kijkt de beenhouwer mij aan en vraagt waarom ik blijf wachten?
Euh…op mijn vlees natuurlijk.
Bent u mevrouw…?
Ja hoor helemaal, lach ik nietsvermoedend.
Bleek dat hij mij een kwartier geleden al had geroepen via de intercom. Terwijl ik daar wortel stond te schieten, riep hij mijn naam, omdat het kalfsgehakt op was en of hij iets anders in de plaats moest geven. En zo bleef de, onafgewerkte, bestelling wachten op mijn antwoord.
Met mijn twee zakken vlees voeg ik me bij de kar aan de kassa. Hou er je hoofd toch eens een keer bij. Zo doe ik een poging om mezelf streng toe te spreken maar eigenlijk kan ik mijn lach niet inhouden.
Nu was ik vroeger klaar en nadat ik mijn kar aan de kassa had gedeponeerd, ging ik op weg naar de beenhouwerij. Nog geen pakketje met mijn naam dus ik ga daar staan wachten, zonder stress, eigenlijk gewoon een beetje staan.
Na een hele tijd bekruipt me toch een gevoel dat er iets mis is. Zolang duurde het nog nooit en druk was het ook niet. Op dat moment kijkt de beenhouwer mij aan en vraagt waarom ik blijf wachten?
Euh…op mijn vlees natuurlijk.
Bent u mevrouw…?
Ja hoor helemaal, lach ik nietsvermoedend.
Bleek dat hij mij een kwartier geleden al had geroepen via de intercom. Terwijl ik daar wortel stond te schieten, riep hij mijn naam, omdat het kalfsgehakt op was en of hij iets anders in de plaats moest geven. En zo bleef de, onafgewerkte, bestelling wachten op mijn antwoord.
Met mijn twee zakken vlees voeg ik me bij de kar aan de kassa. Hou er je hoofd toch eens een keer bij. Zo doe ik een poging om mezelf streng toe te spreken maar eigenlijk kan ik mijn lach niet inhouden.
maandag 4 januari 2010
Tegenspraak.
Toch even de aandacht op dit schrijven vestigen.
Laat, bij evenveel verontwaardiging, ook uw stem horen.
Want samen zijn we sterker. Sterker tegen vooroordelen en uitsluiting.
Een vrije meningsuiting voor alle mensen maar wel overgoten met één gouden regel: Respect.
Ik hoop veel stemmen te lezen. Misschien kunnen we aan het eind van de dag dan toch concluderen dat het goed komt...
Laat, bij evenveel verontwaardiging, ook uw stem horen.
Want samen zijn we sterker. Sterker tegen vooroordelen en uitsluiting.
Een vrije meningsuiting voor alle mensen maar wel overgoten met één gouden regel: Respect.
Ik hoop veel stemmen te lezen. Misschien kunnen we aan het eind van de dag dan toch concluderen dat het goed komt...
zondag 3 januari 2010
vrijdag 1 januari 2010
De eerste van 2010.
Alles valt te relativeren wanneer we omstreeks middernacht helemaal opnieuw mogen beginnen. Het onbeschreven jaarblad staart me leeg en nietszeggend aan, helemaal aan mij om er iets van te maken. Wat een rijkdom, elk jaar weer opnieuw.
Het voorbije jaar was boeiend, vooral vanbinnen. Van dromen naar beslissen. Van denken naar doen. Het tranenwater was afwisselend zout en zoet. En overvloedig ook.
Na Nieuwjaar tel ik nog veertien weken tot 12 april. Vroeg in de ochtend zal ik afscheid nemen en op weg gaan. Daarom zal het u zeker niet ontgaan dat 2010 voor mij een apart jaar zal worden. Gebruik gerust alle synoniemen voor dat vijfletterwoord ‘apart’, zij zullen de exclusiviteit alleen maar onderstrepen.
Op ons nieuwjaarskaartje schreef ik het al:
Bewandel je eigen weg
Stappen worden je gegeven
Het doel bepaal je zelf.
Ik wens ieder van u een weg om te gaan zoals alleen jij dat kan. Stap voor stap. Dat we ook veel mogen lezen en schrijven. Hier ben je alvast, ook in het nieuwe jaar, weer van harte welkom!
Het voorbije jaar was boeiend, vooral vanbinnen. Van dromen naar beslissen. Van denken naar doen. Het tranenwater was afwisselend zout en zoet. En overvloedig ook.
Na Nieuwjaar tel ik nog veertien weken tot 12 april. Vroeg in de ochtend zal ik afscheid nemen en op weg gaan. Daarom zal het u zeker niet ontgaan dat 2010 voor mij een apart jaar zal worden. Gebruik gerust alle synoniemen voor dat vijfletterwoord ‘apart’, zij zullen de exclusiviteit alleen maar onderstrepen.
Op ons nieuwjaarskaartje schreef ik het al:
Bewandel je eigen weg
Stappen worden je gegeven
Het doel bepaal je zelf.
Ik wens ieder van u een weg om te gaan zoals alleen jij dat kan. Stap voor stap. Dat we ook veel mogen lezen en schrijven. Hier ben je alvast, ook in het nieuwe jaar, weer van harte welkom!
Abonneren op:
Berichten (Atom)
