Draaimolen.

Het was weer eens laat dat ik het laatste blokje om ging. Diep in mijn muts weggedoken, stapte ik het pad. Zelfs met mijn ogen dicht, vind ik altijd de weg.

Op het einde van de eerste straat woont een kleine dame. In een minihuisje met een dito tuintje. Ze schildert eigenhandig het huisje wit, om maar een idee te geven hoe klein het werkelijk is. Ze waren vele jaren enkel in de winter thuis. In de zomer reden ze met hun zelfgemaakte paardenmolen doorheen het hele kermisland. Haar man stierf negen jaar geleden. Nu leeft ze van haar kermisherinneringen.

Door het enige raampje kijk ik binnen en zie veel licht. Licht als in ‘grote kerstboom’ licht. Dan zie ik het. Het haar op mijn armen komt zachtjes omhoog.

Ze heeft een miniversie van hun paardenmolen op tafel staan. Lichtgevend maakt het rondjes. In de schaduw van het licht zie ik haar staan kijken en ik kan ook maar niet verder gaan en draai mee rondjes. De viervoeter snapt het weer niet.

Het ging niet uit mijn gedachten en vanavond riskeerde ik het en drukte op het belletje aan haar deurtje.

Zie hier. Hoe mooi. En haar verhalen en dat koffieke en chocolaatje. Zalig.

Stereotiepen.

Stereotiep gedrag wordt het wel eens genoemd. Steeds terugkerende, dezelfde handelingen. Het lijkt een beetje zinloos. Toch zag ik het dit weekend helemaal anders. De bewoners van onze leefgroep zorgden voor de inspiratie.

Zo is er dat plekje op zijn gezicht waar hij altijd over wrijft. Telkens met dat herkenbare geluid erbij. Of rondjes draaien in de palm van haar hand. Daar is het heel zacht, dat mocht ik al meerdere keren voelen. Wiegen met je hele lichaam brengt je in een soort van trance. De schepping van een eigen wereld. Je vingers bekijken, maar dan van heel dicht. Geeft vermoedelijk een heel andere dimensie aan wat vingers kunnen zijn. Kinderliedjes kennen maar enkel de eerst zin zingen. De ganse dag door en dan hierbij heel erg lachen.

Ik heb ze ook gezocht. Stereotiepe momenten in mijn leven. Zo heb je koffie drinken. Elke dag weer opnieuw en nooit gaat het vervelen. Als troost of voor de goesting. Wandelen met of zonder hond. Altijd weer opnieuw de lucht van buiten binnenzuigen. Bij grote rommel in huis zet ik eerst de wasmachine op. Dat geeft mij het gevoel dat mijn huishouden opnieuw draait.

Dus stereotiep kan veilig zijn en rust brengen.

Misschien ga ik ook wel eens een keer wiegen. Je weet maar nooit.

Stil onder de pannen.

Een tas dampende thee en de hond aan mijn voeten. Stil ook en rustig.

De huisgenoot voor een paar dagen in Berlijn. Kleine zoon in de Ardennen. Grote zoon in de Limburg.

Daarom verdwijn ik vroeg onder de wol. Met een boek en sokken aan.

Ik kan heel wat minder aangename dingen bedenken...

Doorgaan en leven.

Eigenlijk wil ik snel in het voorbij gaan zwaaien omdat er op de leefgroep nog veel werk wacht. Weer te weinig personeel, niets nieuw dus. Het is een paar weken geleden dat we elkaar zagen en als we nu beginnen praten zijn we vertrokken, weet ik uit ervaring.

Maar ze kijkt erg triest en wat gejaagd vanbinnen, vraag ik hoe het is. Verdriet, zegt ze stil maar duidelijk. Het gemis wordt groter. Zo was ik vanmorgen bij de huisdokter voor mijn buik die maar raar blijft doen. Het is gewoon dat verdriet, zegt ze nog eens.

Zij waren de beste vriendinnen en vaak samen op stap.

Ook bij mij gaat er geen dag voorbij zonder dat ik aan haar denk. Haar dood heeft veel teweeg gebracht. Op het werk maakten we een klein plaatsje met een foto en kaarsjes. Ze zou het zelf zeker overdreven gevonden hebben.

We spraken af voor een tasje koffie en wat lekkers volgende week. Nadien zullen we samen naar haar laatste rustplaats gaan. Even gedag zeggen. Even stilstaan. En dan weer doorgaan.

Buikgedachten.

Het vergt natuurlijk allemaal training, vermoed ik zo, terwijl ik de gordijnen sluit en alle lampjes ontsteek. Koud en rillerig is mijn buikgrieplijf. Mijn gedachten doen spontaan stormachtig mee.

Wat was en is geweest. Glunderend heimwee naar vroeger. Melancholie schuilend in elke vezel van je vege lijf. Zacht getreur. Af en toe zijn schaduw werpend op hetgeen wat is.

Wat komt en komen moet. Tijd vooral. Met een grote, overvolle, schop worden verwachtingen geschept. En dan werkelijk weten, niet teveel op die schop. Het valt er toch weer af.

Wat is. Wat blijft. Onveranderbaar. Stille droefenis. Beklijvende blijdschap. Dat blijft ook, jazeker.

Ik denk dat ik maar weer onder het dekentje kruip. Met de zapper in mijn hand en niet ver verwijderd van het kleinste kamertje en haar faciliteiten.

Garageleed.

Of ik wel eens aan de goedheid van mensen twijfel? Na de dag van gisteren absoluut.

Maandag reed ik mijn auto, zestien jaar oud maar verre van versleten, naar de garage voor onderhoud. De groene keuringskaart lag me al weken aan te staren.

Toen ik in de late namiddag terug aan de balie stond om hem af te halen, bleek hij niet klaar. Onverwachte herstellingen. Wat roest hier en daar en iets van stof op een as. Tja... als jij het zegt, antwoord ik de garagist.

Gisterenavond sta ik daar zoals afgesproken terug. Waarop de garagist mij wat ongemakkelijk ontvangt. Veel werk gehad. En anders zouden ze hem toch afgekeurd hebben. Hoeveel, vraag ik? Ik hou niet zo van rond de pot gedraai.

648 euro. U leest het goed. 648 euro.

Zijn laatste zin deed de deur dicht. Dat hij nog wel wilde bellen. Voor de prachtige buitenkansjes in zijn showroom. Ik kon er zelfs niet groen mee lachen.

Vandaag gleden we gelukkig vlotjes door de keuringscontrole.

Geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt bij hem een nieuwe auto te kopen. Ik koop gewoon een blitse scooter. Toen ik dat zei, lachte hij wel groen.

Reacties zijn niet zichtbaar.

Raar...

Up-date na een nachtje slapen: Alles weer in orde sé ;)

Scepsis.

Een menszijnde dwaling
is ongevraagd
komen aanspoelen.
Vanaf daar loopt hij verder.
Op een weg van
dekmantels.

Tijdtussendoor in twijfel.
Herkenbaar?