Garderobe.

Enkel mijn nagels nog rood kleuren...

Vingergespeel.

Noem me gerust een beetje geobsedeerd. Door Spanje, haar inwoners en cultuur. De muziekklanken overgieten alles met de juiste saus.

Deze week volgde ik een cursus castagnetten. Aartsmoeilijk, dat wel, maar ik voelde me weer helemaal in de juiste vorm zitten...

Verwennerij.

In mijn buurt lopen er een paar rond. Van klein naar groot eigenlijk. Ze noemen me Tante. Tijdens vakanties durf ik hen al wel eens verwennen.

Met het kleine meisje zat ik, onder de herfstzon, op een bankje. Fijn, die kleine billetjes op de mijne. We hadden speculaasijs gekozen. In de grote winkel kochten we een prinsessenkussen. Omdat het zo roos en zacht was.

Met een stoere jas en dito jeansbroek stond hij aan de deur. Wat ben je groot geworden, zeg ik, en hij heeft zijn eerste tanteknuffel vast. De film had hij zelf gekozen. Over ballonnen en zo. Als het spannend wordt, komt hij een beetje dichter. Tekenfilms hebben altijd een mooi einde, fluister ik hem in zijn oor.

Vanavond kwam hij aan voor een paar dagen logeren. Ik moest hem even voelen en merkte dat hij bijna aan mijn schouders komt. Twaalf jaar geleden zag ik hem geboren worden. Nu liggen op de grote tafel boeken. Geschiedenis en Latijn.

Grote en kleine zoon worden niet zo erg gemist deze week. Ik raap al dat warm gevoel bij elkaar, en geniet...

Vroeger in het nu.

Een paar weken geleden was ik al eens kwaad. Omwille van onrechtvaardigheid, u weet het misschien nog wel.

Dat komt omdat ik het soms niet meer wil. Het verleden in mezelf steeds de mond snoeren. Jaren wandelde ik door wild wuivend geboomte. Vaak de weg kwijt geweest. Een weg van overvloedig veel woorden. Dat spoor vormt nu zinnen en wijst mij de juiste weg.

Ik sta weleens recht tijdens dit schrijven. Maak kaarsjesvuur en zet mij een tas thee. Zonder de toetsen aan te raken, beweeg ik mijn vingers over het scherm. Galant en vloeiend, dat wel. Dat leerde ik van de Spaanse Yulia.

De verhalen zitten in mijn verstand. Voor mijn hart staat een verbodsteken. Toch loop ik af en toe met mijn ontvankelijk hart recht op de speer. Het hart dat daarna dagenlang bloedend klopt. Blijft kloppen.

Maar ooit zet ik mijzelf neer, aan een tafel met zicht op zee. Dan ga ik ze versmelten. Mijn hart en verstandsverhalen. Daarna worden ze gebundeld en omhult met een grote afscheidsstrik.

Dat is mooi, troost ik mezelf, ja zeker weten…

Lies.

We zijn bijna op weg. Vooraf wil ik zeker, al is het maar even, wat zeelucht opsnuiven.

En dan ga ik zitten in de stadsschouwburg van Oostende. Goed luisteren en supporteren. Voor haar vooral. Op de vooravond van een doorbraak in haar comedyleven. Mijn kleine zus gaat groots...