Vandaag.

Of ze nog nieuwe kleren zou kopen? En of ze die uitdoen vooraleer ze je verassen? Ze lacht en zegt dat ze dit nog nooit meegemaakt heeft. Vandaar al die vragen natuurlijk. Door mijn tranen lach ik mee en zeg dat ze haar gevoel voor humor nog niet kwijt is. Achteraf zegt haar moeder dat de begrafenisondernemer langs gaat komen. Ik ben gerustgesteld en weet dat ze op al haar vragen een antwoord zal krijgen.

Ze vraagt of we een verhaal willen vertellen op haar afscheidsdienst. Over haar jaren werken in de instelling. Bijna 22 jaar geleden begonnen we als jonge en geëngageerde mens bijna op dezelfde dag. Misschien moet jij mijn verhaal maar schrijven, zegt ze met haar ogen toe.

Ondertussen is het mondmasker helemaal nat en loopt het snot over mijn lippen.

Klotekanker.

Sorry, maar het is al wat ik denk op dit moment…

Groter geluk bereik je met eenvoud, niet met ingewikkeldheid.

Het feest is in volle beweging. De dansvloer wordt het territorium van de lichtjes benevelde tantes. In het zweet en hun zondagse kleren geven ze het beste van zichzelf. Het kleine gepeupel is naar huis. Stoelen worden bij elkaar geschoven en het felle licht gaat uit.

Tijdens een onthullend gesprekje met kleine zoon zie ik hem zitten. De oude tuinier is in gedachten verzonken. Zijn gehoor laat het de laatste tijd een beetje afweten. In de tuin, met enkel het geluid van ruisende bomen en vogelmuziek, kan hij mij nog wel verstaan. Tussendoor vertelde ik het al wel eens. Over een hoorapparaat en zijn mogelijkheden. Hij stelt mij gerust. Dat hij nog hoort wat hij moet horen.

Na het feest en haar late uurtjes scharen we ons rond de ontbijttafel. Zondags getafel, dus met pistolets en al. Weer komt de oude tuinier ter sprake. Vooral zijn levenskracht, die we allemaal bewonderenswaardig vinden.

Het is de eenvoud in al wat hij doet, mijmer ik hardop. Slapen, eten, sporten en krant lezen wisselen elkaar af met een regelmaat eigen aan een klok. Als jonge knaap stond hij er, na het sterven van beide ouders, alleen voor. Zodoende leerde hij goed zorgen voor zichzelf. Het leven is niet ingewikkeld, volgens hem, mensen maken hem zo.

Zacht van inborst maar toch heel krachtig, zo staat hij op de foto die ik maakte. Zonder zijn medeweten kan ik hem natuurlijk niet publiceren. Maar geloof … hij is prachtig.

24 jaar aan het begin van de herfst.

Ik twijfelde al eens. Over wel of niet aantrekken van sokken. De laatste dagen heb ik de zomerschuif toch stilaan laten dichtvallen. Met lichte tegenzin, dat moet ik zeggen.

De zomer was intensief. Er liep een rode en warme draad door. Daarom zijn mijn spieren al een paar dagen in staking. Ze willen van de kou niet weten.

Om allerlei doorslaggevende redenen zal ik de zomer van 2009 niet snel vergeten. Het waren maanden van denken en overwegen. En uiteindelijk van beslissen. U zult daar nog van horen. Maar sta mij toe een beetje geheimzinnigheid te creëren.

Toch wil ik de herfst bij deze hartelijk welkom heten. Met haar zon op het najaarsbos. Vanaf nu zullen we de warmte wat meer binnenin onze stulp zoeken.

Ondertussen rinkelt het belletje van de oven en ruikt de keuken naar appeltaart. 24 jaar geleden deden we een belofte aan elkaar en daarom vieren we ‘ons’ vandaag een beetje. Een huiselijk feestje voor mij en de huisgenoot….

Komt een vrouw bij de dokter.

Dieper en dieper zak ik onderuit in de leeszetel. Tot ik voel dat mijn vingers stijf worden. Mijn ademhaling blaast op het leesritme. En eigenlijk moet ik dringend aan het eten beginnen. Met het boek in mijn hand dan maar.

Schromelijk laat, ik weet het. Duizenden lazen het voor mij. Het greep me. Bij mijn keel en rond mijn hart. Met veel gemengd gevoel blijf ik achter.

Ik laat het nog even liggen op het leestafeltje. Nog te vers om in de boekenkast te zetten. Geen allesomvattend woord voor dit verhaal.

Heel erg menselijk. Ja, misschien is het dat wel…

Toeval of niet?

Eigenlijk ben ik meer van het nuchtere soort. Bijgeloof is niet iets dat mij me past. Wat gebeurt, is er en daar moet je het mee doen.

De laatste tijd ben ik geneigd mijn mening te herzien. Er gebeuren teveel toevalligheden met een betekenis.

Gek is ook dat al die toevallige gebeurtenissen toch onderling een band hebben. Of zou ik het toeval in mijn onderbewuste aan elkaar rijgen?

Ik vraag me ook af waarom we sommige dingen toeval noemen? Of creëer ik mijn eigen toevalligheden om het onbekende op die manier tastbaar te maken?

Het is dat ik het niet zo goed weet. Vandaar deze vragen. Als het me iemand kan uitleggen, graag…