Wat eten we vanavond?

Voor het tijdperk van mijn eigen groententuin zou ik nu door de supermarkt lopen. Denken en kijken en kiezen, wat we zouden kunnen eten vanavond.

Nu loop ik ontspannen door de tuin en laat haar beslissen wat we gaan eten.

Het zal een ratatouille worden. Met rijst. En de uitgespaarde tijd ga ik spenderen aan de pruimpjes van de oude tuinier. Verborgen onder een huisgemaakte crumble, met een toef zure room, gaat dat heerlijk zijn...

Zonwandeldag.

De dag is vroeg begonnen. Voor een zondag althans. Met goede moed vertrok ik voor 20 kilometer. De huisgenoten had ik slapend achtergelaten dus ik kon gewoon mijn eigen tempo volgen.

Maar ik heb altijd de neiging om naar mensen toe te lopen. Zie ik in de verte een hoopje wandelaars of een mens alleen, voor ik het goed besef, loop ik ernaast. Meestal volgt er een gesprek. Wat me opvalt, is dat mensen makkelijk praten als ze wandelen. Het zijn vluchtige contacten maar toch heb ik al de meest uiteenlopende persoonlijke verhalen gehoord. Na een rustmoment wens je nog een fijne dag en je wandelt weer verder. Alleen of op weg voor een volgende ontmoeting.

De nieuwe wandelschoenen zijn ook gedoopt. Mijn voeten hebben het geweten. Daarom stuurde ik kleine zoon mee in de speeltuin met die twee guitige kereltjes. Zelf bleef ik rustig supporteren aan de zijlijn. De huisgenoot en een tasje koffie bij de hand. Aan de grote tafel aten we ’s avonds met velen onze ijskast helemaal leeg.

Zo is het weekend weer helemaal op. Voor ik het eigenlijk besef. Ik weet niet of dat een goed teken is. Maar slapen zal ik… als een roos…

Zaterdagdrukte.

Klinkt het herkenbaar? Zo een veel en vanalles dag?
Dat was vandaag mijn zaterdag...

Maar ik twijfel er niet aan dat u begrijpt dat ik daarom geen woorden op overschot heb.

Dus ga ik nu lekker indommelen. Terwijl buiten de nacht oplicht door de helderheid van de maan.

Dat brengt rust. Hopelijk kan u er ook van genieten. Tot morgen!

Zetelblik.

Op dit eigenste moment lonkt er een zetel. Met bijpassend dekentje. Ik geraak er helemaal van in een herfstgemoedsstemming.

Zou ik mijn sokken al terug uit de kast halen?
Nee, vanavond draai ik ze nog wel in het dekentje. Alles op zijn tijd.

Er is ook dat liedje, dat ruist in mijn hoofd.

Over die mooie zomer
die begon zowat in mei
en voor je het weet is hij weeral voorbij...

Een herfst op komst.

Na het werk vandaag moest ik buiten. Het was er te benauwd. De lucht en de sfeer.

Op een weg in het bos vond ik deze glanzende eikels. Ik stopte ze in de zak van mijn zachte fleece en speelde er mee. Rond en over en langs mijn vingers.

Wandelend voelde het een beetje als een gebedssnoer. Maar dan zonder gebeden.

Ondertussen keken koeienogen mij onbewogen aan. Ik kan het dan niet laten om iets te zeggen. En zelfs dan blijven ze vastberaden alleen maar staren.

Nu is het bijna bedtijd en mag mijn lijf rusten. Mijn hoofd volgt dan vanzelf. Want dat gaat zo als het lijf heel moe is…

Grijze haarknopen.

Ik twijfel er al langer aan of ik het eens zal doen. Maar meestal is één opmerking over ‘ die grijze haren die nu toch wel heel duidelijk zichtbaar zijn’ genoeg om een afspraak te maken.

Een haarknipbeurt kan mij nog wel ontspannen maar als die kleuring er om de acht weken bij komt, zie ik er als een berg tegenop.

Ondertussen zit ik met een uitgroei, zoals ze zeggen. Ongeveer 2 cm natuurlijke haarkleur. Een soort van zwart met zilveren draden tussen.

Ik denk dat ik maar eens stop met twijfelen. Om eens te zien wat de tijd met mijn haar gedaan heeft...

Voetengesakker.

De laatste zomermiddag, sprak de dame van het weerbericht. Na deze woorden zet ik de radio af en sluit onze achterdeur. Warme wind speelt onder mijn zomerrok terwijl ik op weg fiets. Ik stap langs achter binnen. Dat vinden ze wel goed en voor mij voelt het zeer welgekomen.

Ik maakte vorige week een afspraak. De wijze man met de zachte handen doet aan voetengeneeskunde. Ik had hem een paar vragen te stellen. Over mijn tenen die een beetje weerbarstig zijn tijdens lange tochten.

Zijn kleine kamertje is even niet van deze wereld. Je moet lief zijn voor je voeten, vertelt hij mij. Raak ze aan, wrijf erover, wees bewust van de last die ze elke dag moeten dragen.

Zo had ik het nog niet bekeken. Eigenlijk heb ik alleen nog maar gesakkerd. Op die pijnlijke tenen.

Het is een nieuw inzicht. Of het resultaat zal hebben, weet ik u over een tijdje te vertellen. Want dat zei hij ook nog. Genezingen en veranderingen moeten tijd krijgen. Je mag vooral niets forceren…