Een vanallesdag.

Vandaag ben ik een beetje geest. Als een zwierige kolk lijk ik recht uit een toverlamp te komen. Ik zuig en ruim op. Met zeepwater overspoel ik keuken en badkamer. Ramen en deuren wagenwijd open en gordijnen wapperend op de wasdraad.

Maar na de middag,

14 u: Afspraak bij de kapper, waar ik ontspannen zal luisteren naar de verhalen van de dame met de knipschaar.

16 u: Ik vlei me in de stoel van de kakelende schoonheidsspecialiste. Minutieus verwijdert ze overtollige haartjes. Ondertussen zwijgt ze niet. Ook dat zal mij vandaag alleen maar verpozen.

Wat een vrijdag. En hij is nog maar half…

Zonenvakantie.

Aan alles zijn voordelen. Dat merk ik de laatste dagen aan mijn huis. Zonder zonen en vrienden van zonen ziet het huis er stilaan helemaal van mij en de huisgenoot uit. Een weelde van rust.

Geen geluid van slaande deuren… oh sorry de klink schoof uit mijn handen. Geen hopen was boven naast de bedden… ja hoor ik zal er aan denken om de was mee naar beneden te brengen.

We eten aan een tafeltje voor twee. Met een wijntje en het geluid van de tuin op de achtergrond.

En ook al ben ik moeder tot in het puntje van mijn tenen, ik geniet.

Volgende week druk ik die twee zachtaardige beren weer aan mijn boezem. Dan koester ik de herinnering aan rust in huis en kook weer voor vier of meer. Met veel goesting!

Langs wandelwegen.

Even rusten op het bankje aan het bezoekerscentrum van het natuurreservaat. De vriendelijke dame die de cafetaria runt, heeft medelijden met de hijgende viervoeter en brengt hem een grote bak fris water.

Aan de overkant is het verzorgingstehuis voor psychiatrische patiënten. Van ver zie ik een gebogen man af komen. Zijn broek zakt constant naar beneden. Een beetje lastig zoals hij daar aan zijn broek loopt te sleuren.

Hij zet zich naast mij en is aanvankelijk alleen in mijn enthousiaste viervoeter geïnteresseerd.

Wanneer ik aanstalten maak om mijn rugzak aan te doen en te vertrekken, hoor ik hem iets zeggen. Vroeger was ik ook normaal, zegt hij, zomaar tegen het niets in de verte.

Het komt wel goed…alles komt altijd goed, zeg ik, bij gebrek aan andere woorden en ook omdat ik niet te lang wil blijven zitten met mijn wandelbenen.

Dag meneer, ik wens u echt het allerbeste.
Ik u ook juffrouw.

Bed en andere dingen.

Lachend vallen we met twee op het nieuwe bed. Helemaal zelf in elkaar gezet. Er kwam zweet maar juist geen tranen aan te pas. We babbelden ondertussen over hoe het was. Een heldere kijk op het leven en elkaar maakt het praten eenvoudig. Helemaal anders dan jaren geleden.

Ik was ’s morgens aangekomen met veel energie en poetshanden. Ze kon mijn opruimwoede wel een dagje gebruiken, had ze aan de telefoon gezegd. En ook dat ze het niet geregeld kreeg. Dat het huishouden een beetje puinhopig was en dat ze heel blij was met een dagje tijdtussendoor.

Rond de middag stapte ze naar de Marokkaanse winkel om de hoek. Samen met tomaten en komkommers uit mijn tuin was het hemels eten. We bleven herinneringen ophalen.

Toen mijn tijd op was, nam ik haar nog eens stevig vast. Ik moest er natuurlijk weer natte ogen van krijgen en bij het zoeken naar een zakdoek, vind ik nog één vijs. Een vijs die waarschijnlijk ergens in het bed moest zitten. Omdat we vinden dat het bed stevig staat, laten we het maar zo. Met de slappe lach in mijn lijf, wandel ik buiten…

Een warme aanrader.

Door de regen liepen we. Met een viervoeter in huis is het nu eenmaal door weer en wind. Als we thuiskomen is de dag nog maar half. Ik doe mijn natte kleren uit en roep vanuit de badkamer naar de huisgenoot dat ik even een warm bad neem. Ondanks de zomer die op haar hoogtepunt is, heb ik toch behoefte aan het warme water rond mijn gespannen rug.

Er staat nog een restje jeneverbesolie. Juist genoeg voor mijn bad. Als ik al met één voet in bad sta, denk ik aan een boek op het nachtkastje. Enkel het laatste hoofdstuk moest nog gelezen worden.

Als kind wilde hij al schrijver worden. Net als zijn grootvader. Kader Abdolah is geboren in Iran en sinds 1988 wonende in Nederland. Dit is wat hij zelf zegt over zijn schrijven: Mijn leven bestaat uit twee delen: wat ik meemaak nu, hier in Nederland en het verleden dat me vastgrijpt, mijn herinneringen aan mijn vaderland. Ik beleef het verleden heel intensief. Daarover gaan mijn verhalen. Ik ga terug van het heden naar het verleden in Iran.

Het boek ‘Spijkerschrift’ is grotendeels autobiografisch. Het neemt je mee van aan de eerste zin. Een doofstomme vader ontwikkelde in de loop van zijn leven een eigen gebarentaal en een zelfontworpen geschrift. Na zijn dood ergens in de bergen van Perzië wordt het boek verzonden naar zijn gevluchte zoon in Nederland. Die zoon probeert het leesbaar te maken zoals hij vroeger de gebarentaal van zijn vader ontcijferde.

Het laatste hoofdstuk begint zo:
‘Verlies is een ervaring naar een nieuwe weg.
Een nieuwe gelegenheid om op een andere manier te denken.
Verliezen is niet het einde van alles, maar het einde van een bepaalde manier van denken. Wie ergens valt, staat ergens anders weer op. Dat is de wet van het leven.

Geschreven door een Perzische dichter: Mohammade Mogtari.

Na de laatste zin leg ik het boek op de wasmand die naast het bad staat en schuif zachtjes mijn hoofd onder water, terwijl buiten de regendruppels oplossen in zonnestralen.

Rust op zondag.

De warmte is volledig weggeblazen en de groentetuin slikt het hemelwater gretig binnen. Een zondag trekt zich heel kalmpjes op gang. Ik sliep de klok rond. Tolde van de ene droom in de andere en deed geen moeite om iets te onthouden. Alleen dat mijn rug wat stijf voelt. Daarom zet ik de massageolie een beetje in het gezichtsveld van de huisgenoot. Zijn kundige handen zullen opnieuw soepel maken, weet ik met een vertrouwelijke zekerheid.


Van de nacht herinner ik me enkel de omarming. Van wolken en zee. En wind en een zoutachtige bries. Ook van kriebelend zand.

Achter mij klinkt gerommel en gepruttel. Ruik ik een gebakken eitjes geur. Het is nu echt zondag...