Flitsbericht.

Héél even thuis.
Vanalles vergeten door de geruststelling dicht bij huis te zitten.
Nog een extra flesje meegenomen
en de brievenbus leeggemaakt.

Het is zeer aangenaam daar in de bossen,
stil en rustig ook,
deugddoend eveneens.

Ik ga maar vlug terug...see you!

Relax.

Vorig jaar deden wij hen een groot plezier. Nu is het onze beurt.

Wij krijgen deze week de sleutel van hun buitenverblijf. Een huisje in het groen vlakbij huis.

Ik ga zeker eens een keer naar huis komen voor de tuin en andere dingen.

Je hoort me wel... of niet... ik zie wel...

Zomergroeten voor iedereen!

Er was eens zaterdag en zondag.

Op zondag had ik een afspraak. Met de huisgenoot.

Zaterdagmiddag wuifde ik hem, en zijn salsavrienden, uit. Ze gingen de nacht ronddansen aan zee. Ik wilde thuis zijn. Met kleine zoon op stap voor boodschappen van dringende aard. Na alle praktische rompslomp bracht ik de avond en nacht met zus door. Dat was lang geleden en deed nog eens ferm deugd.

Maar mijn afspraak dus. Op een terras aan de dijk van Oostende wachtte ik hem op. 26 jaar geleden waren we hier voor het eerst samen. De tijd ging op de loop met ons en het leven en het lijkt wel alsof het gisteren was. De vertellingen over ons weekend apart konden beginnen. Tasje koffie erbij, we genieten om ter meest.

Onze doelen waren nog niet volledig bereikt. Ik wilde dolgraag zijn tuin eens zien. En de man achter de kielzogverhalen.

En eerlijk waar, het werd geen teleurstelling. Zalige en verborgen hoekjes in een bloeiende tuin. Moeiteloos zou ik me er thuis voelen. Niet perfect afgelijnd maar een soort van georganiseerde chaos. Veel grote en kleine aarden potten met bloemen. Ik moest aan zijn forellen denken terwijl ik de barbecue zag staan. Ik kreeg een uitnodiging voor een blogmeeting waar ik, na deze ontmoeting, heel erg veel zin in heb. Zonde dat ik de nimf gemist heb, dacht ik op de terugweg, en genoot dan verder van deze fijne ontmoeting.

Aan het kanaal, op ons favoriet terras, sloten we dit weekend af. We klonken en keken elkaar in de ogen. Vertrouwelijk fijn.

We hebben een weekje tussendoor verlof. Daarover morgen meer. Ik ga nog even de frisse avondlucht in…

Vrijdagwoorden.

Verrast kijkt ze op als haar moeder onze leefgroep binnenstapt. Het ontbijt is juist afgelopen. Blij als ze is, kan ze niet snel genoeg rechtstaan. Ze heeft een soort van verheugde schrik in haar ogen.

Ze weten niet wat het betekent, verwachten en verwachtingen. Het leven verloopt elke dag weer even plots en onverwacht.

Vandaag moest ik het daarom weer denken. Het overkomt me wel vaker. Ik zou niet gehandicapt willen zijn. Een beetje een domme zin, vind ik, en toch denk ik hem vaak.

Omdat ze, ondanks hun talrijke tekorten, toch moeten leven. En graag leven. Een kracht die ze hebben en waar ze fier op mogen zijn.

In mijn eigen leven geeft deze gedachte rust. Ik probeer mijn verwachtingen iets minder scherp te zetten. Zachtjes laat ik de randen uitbloeien.

Het laat zich moeilijk in woorden omzetten op deze warme avond. Maar hopelijk verstaat u wat ik bedoel.

Fijn weekend!

Overdosis tuinaangelegenheden.

Ik weet dat het geen alledaags zicht is. Maar die aardappelen moeten nu eenmaal uitgedaan worden. En ik ga niet wachten tot het donker is. Dus sta ik met een riek in de voortuin. Gekleed in mijn fraaiste huis tuin en keukenplunje. Elke keer weer verrast hoeveel aardappelen er onder de verdorde bladeren hangen.

De draaiende auto heb ik aanvankelijk niet in de gaten. Maar ineens voel ik iemand kijken. Onze buurman, die werkzaam is bij de gemeente, staat met een paar collega’s aan zijn voordeur. Als ik op kijk, zie ik hen nog juist lachend mijn richting uitkijken.

Zijn jullie met mij aan het lachen? Rechtstreekse vragen hebben hier vaak het meeste effect. Zonder aarzelen antwoorden ze ja en vragen meteen of ik nu met aardappelen ga smijten. Nee hoor, grap ik terug, daar zijn ze veel te lekker voor.



Nogmaals, ik weet het. Mijn tuin is een beetje ongewoon dit jaar. Ze keken daarom al een paar keer raar op. Onze overburen.



Wanneer ik bladluisetende oorwormen uit de brievenbus vis en ze dan in mijn tuin zet. Als ik onkruid pluk langs de kant en ze toekijken hoe ik het onderdompel in regenwater om zo mijn eigen insecticide te maken.


Maar er is nog veel dat ze niet zien.


Dat ik het hemels vind om naakt te zwemmen in onze tuin. Dat voor mij zelfs een koude winterochtend zijn charme heeft. Half slapend dool ik dan in kamerjas door het groen terwijl binnen de koffie pruttelt. Ook dat zien ze niet. En snappen kunnen ze het al helemaal niet.


Ik vind het schitterend. Zelfs mijn chronisch zwarte vingers.