Zondagsweetjes.

Mijn groententuin ziet er weer helemaal fris uit na de sappige buitjes dezenamiddag. Ondertussen zijn de weergoden minder vriendelijk en dondert het flink buiten. Naast mijn voeten ligt een bange viervoeter.










De zondag is rustig voorbijgegleden. Het algemeen resultaat buiten beschouwing onthoud ik vooral één ding. Extreem rechts schrijft geen overwinning onder hun naam. De komende weken zullen weer uitwijzen wat de lessen van vandaag opleveren.

Kleine zoon vertrekt morgen weer naar Leuven. Piepkleine succeskaarsjes liggen al klaar. Nog even doorbijten, blijf ik hem zeggen, in de verte lokt de vakantie.

Van vakantie gesproken. Binnen een paar weken vliegen we richting Sevilla en touren dan acht dagen rond. Het gaat hier een beetje stil zijn dan... dat begrijpt u wel...

Vogelzaterdag.

Al een paar dagen had ik het in de gaten. Moeder merel vliegt weer vaak af en aan. Vader houdt ondertussen de wacht. Deze keer zijn het er drie. Ik ben heel benieuwd hoe dit merelverhaal gaat aflopen. Het vorige nest jonge merels is nu volledig verdwenen, ook diegene met het gekwetste pootje.

Vanmorgen toen ik door de wei liep was ik nog getuige van een soort vogelspel. Drie jonge kievitten vlogen samen een rondje. Het fijne kuifje op hun kop gaat liggen wanneer ze de lucht in gaan. Ze floten een soort van kievittentaal. Als ze de wei terug induiken, zitten ze tussen het gras en zetten hun kuifje een beetje hoger. Ik hoop dat ik ornithologisch de bal niet compleet missla. Als er iemand weet wat dit betekent, vertel het me maar. Het was een prachtig schouwspel!

Met deze duik in de wereld van de natuur was de late en met champagne overgoten avond weeral een fijne herinnering...

Te weinig tijd voor woorden dag.

Paulo Coelho op een melancholische dag.

De liefde stelt niet veel vragen,
want zogauw we beginnen denken, krijgen we angst.
Een angst die onverklaarbaar is en die niet
overgaat door hem in woorden te vertalen.
Misschien is het de angst om niet gewaardeerd te worden,
om niet geaccepteerd te worden,
om de betovering te verbreken.
Het lijkt belachelijk, maar zo is het nu éénmaal.

Daarom moet je niet vragen, maar doen.
Zoals je zelf al vaak hebt gezegd, je moet risico's nemen.
Morgen vertrek je misschien,
en dan zullen we altijd het wonder
van deze dagen blijven herinneren;
de romantische liefde, wat er mogelijk was, de droom.

Uit: Aan de oevers van de Piedra huilde ik.

Ik vind dit zo schoon, fluister ik aan mezelf, nog iemand die meefluistert?

Vicky en Cristina op dinsdag.

Ik laat alles achter zoals het is. De viervoeter kijkt me wat triest achterna. Dat is niet van mijn gewoonte. De tafel niet afgeruimd. Een hele wasmand hangt nog op de draad. Kortom, ik vertrek omdat ik behoefte heb aan tijd voor mezelf. Gelukkig heb ik geleerd daaraan toe te geven als de nood hoog is.

Volgens mij hadden veel mannen en vrouwen hetzelfde gedacht. De filmzaal zit vol met mensen alleen en in gedachten verzonken. Fijn, denk ik, net wat ik nodig heb. Ook de film en haar scenario kwam als geroepen. De tijd en zin ontbreekt me om uitgebreid de film uit te leggen. Vandaar deze trailer.

Rond tien uur rijd ik naar huis. Uitgelaten en opgeladen. Tijdtussendoor helemaal alleen met zichzelf en haar gedachten… heerlijk.

Verhaal van duizend en één nacht.

De nacht tekent het uur af.

4:18u. Ik ben plots erg wakker. Het is zo stil buiten. Akelig zelfs tegenover de vogeldrukte van de laatste weken. Ik open mijn ogen. Nog geen schemer om een nieuwe dag aan te kondigen.

4:46 u. Het eerste vogelgeluid. En een signaal voor haar gevleugelde vrienden.

5:01 u. Stilaan zink ik terug weg in een wereld van toverbeelden. Overgoten met illusies die overdag niet bestaan. Vogelmuziek die verder aanzwelt.

Zolang de vogels altijd terug beginnen fluiten, denk ik… Het lijkt verlossend en kort daarna doezel ik gerustgesteld weg.

Eten om te leven... of niet?

Bijna is het lange weekend voorbij. Voor mij begint het pas morgen. Dan heb ik compensatie verlof. Drie Pinksterdagen was ik op het werk. Het was druk en broeierig in de instelling.

De bewoners kennen, door personeelstekort, weinig variatie in hun weekenddagen. Van het ontbijt naar het middagmaal en zo weer naar de boterhammen. Niets doen en de hele dag doelloos wachten is niet bevorderlijk voor de appetijt. Zo ook dit weekend.

Het ontbijt valt nog mee. Verse sandwiches en geurige koffie kunnen de bewoners erg appreciëren. Er wordt dan ook flink van gegeten. Maar bij het middagmaal gaat het mis. Het ontbijt is bijlange nog niet verwerkt of er staan al aardappelen op tafel. Met soep vooraf. Na de rust hebben ze dan wel een beetje honger en smullen van het dessert. Om vijf uur staan de boterhammen op de kar. Veel te vroeg maar omwille van de tijdsdruk is er geen andere oplossing. Voor diegene met medicatie is er nog pudding ’s avonds.

Drie dagen op rij heb ik veel eten weggesmeten. Dat is niet mijn gewoonte. Thuis probeer ik zoveel mogelijk alles op te maken vooraleer ik vers in huis haal. Er zijn heel wat bewoners die erg slecht eten. Maar er wordt altijd geprobeerd. Dikwijs tevergeefs, vandaar die grote overschotten. Het probleem is dat je natuurlijk nooit van tevoren kan inschatten of ze gaan eten of niet.

Ik zou niet graag kok zijn op het moment dat al die overschotten de keuken terug inkomen. Waarbij ik me nu plots afvraag wat ze er dan mee doen, want varkens zitten er niet meer omdat ze de hoeveelheid afval niet op kregen. Het is wraakroepend omdat er zoveel mensen dichtbij of ver weg elke dag moeten knokken voor eten om in leven te blijven.

Door erover te praten hoor ik dat er nog collega’s zijn die hetzelfde denken. Bewustwording kan een belangrijke stap in de goede richting zijn.

Buiten is de warmte een beetje weggeblazen. Een frisse bries hangt over het terras. Ideaal om te bekomen van de drukte. Een paar dagen niet aan het werk denken. Morgen vlieg ik in de huishoudelijke chaos hier en denk ik weer aan andere dingen...