Vervolg van het verhaal.

Ondertussen is het bijna avond.

De viervoeter ligt na een bewogen dag op het gras in de tuin. Hij kijkt een beetje gekwetst in mijn ogen. Ik kan niet uitleggen wat hem overkomen is. Een tand en een gezwel kwijt.

De dierenarts stelde ons niet gerust. Het ziet er raar uit. Atypisch volgens hem. Dus moeten ze het opsturen om zekerheid te krijgen of het al dan niet kwaadaardig is.

Wat als het slecht nieuws is? Daar denk ik nu, zonder te panikeren, wel over na. Terwijl ik mijn rode bietjes zorgvuldig op een rij plant, weet ik het wel zeker. Geen lange, dure behandelingen bij de viervoeter.

Vandaag merkte ik, dat als je niets kan uitleggen, het dier helemaal overstuur geraakt. Hij is zichzelf niet meer. Van pure angst.

Volgende week krijgen we het resultaat. Ik hoop dat hij morgen terug zijn enthousiaste zelf is.

Aiai.

Nietsvermoedend ligt hij hier naast mij te ronken. Maar dat zal niet lang meer duren. In de dierenartsenpraktijk zijn ze op de hoogte van onze komst.

De viervoeter heeft een goedaardig gezwel aan zijn tand en dat moet eruit.

Onze dierenarts is niet zijn beste vriend. Hij deed hem eens erg verschieten en sindsdien is hun relatie om zeep.

Daarom zal ik erg blij zijn als deze dag om is. Ook al schijnt de zon en moet ik niet werken vandaag...

Uit het nest groeien.

Ik weet het. De kwaliteit van de foto is niet wat het zou moeten zijn. Mijn tijdtussendoorlijke excuses daarvoor. Maar zie je ze? Die donzige veertjes...

Zijn ze niet allerliefst?

I bring what I love.

Na een korte nacht en een drukke dag laten we ons in de grote fauteuils zakken. Terwijl de lichten nog branden, kijk ik rond. Mannen en vrouwen in gedachten verzonken en eveneens onderuitgezakt. Allemaal mensen met een ontsnappingsdrang uit de drukte van het leven. We kozen onze laatste film.

Youssou N’Dour. In Senegal is hij een god. Een charismatische figuur. Ondanks zijn bekendheid is hij nog steeds erg verbonden met zijn eigen cultuur. Enorm begaan met de sociale en politieke problemen in zijn land. De Grammy Award die hij won voor de cd ‘Egypt’ was een kroon op zijn muziekwerk.

Ik weet niet wat het was maar al van bij het begin van de film schoot mijn gemoed vol. De meeslepende muziek. Zijn uitspraken en woorden die nazinderen. De beelden van een enthousiast Afrikaans publiek met blinkend witte tanden. Dansend en zingend. De ontmoetingen met zijn stokoude grootmoeder. Een eenvoud die dieper is dan de zee zelf.

Bijna aan het einde van de film liet ik mijn zakdoek vallen. Hij was doorweekt met zoute tranen. Emotietranen, waar je wangen zo lekker warm van worden.

De lichten gaan aan en iedereen blijft zitten. Wanneer de muziek helemaal gestopt is, vind ik mijn zakdoek onder mijn zetel. Ik moet er om lachen. Typisch mij om mijn zakdoek kwijt te spelen terwijl ik hem zo nodig heb...

Op een dag in mei.

Eigenlijk is het niets speciaal. En toch ook weer wel. 43 jaar op deze wereld.

In mei 1966 werd in China het startsein gegeven voor de culturele revolutie. Gelukkig werd ik niet daar geboren. De artistieke ontwikkeling van The Beatles ging steeds sneller, volgens Wikipedia. Vrouwen droegen ultra korte rokjes. De zomer was erg nat.

Veel dingen zijn helemaal anders. En toch ook weer niet.

Er bloeien nog steeds meiklokjes rond deze tijd. De natuur komt, zoals ook dat jaar, weer helemaal tot leven.

Net zoals toen zijn er vandaag weer een heleboel mensen blij om een nieuw levensjaar te kunnen beginnen. Met of zonder taart. Alleen of met velen.

Ik voel me vooral dankbaar voor alles wat het leven me al bracht. Met open vizier kijk ik naar de toekomst. Elke dag weer opnieuw maar vandaag een beetje meer.

Klinken jullie mee? Ik trakteer…

En dan is er stilte.

Vandaag deed ik iets. Met hart en ziel en meer.

Het heeft me moe gemaakt. Zelfs in mijn hoofd.

Dus dommel ik nu al een beetje weg. Op een bed van gedachten. In een zelfgeboetseerde wolk.

Deze nacht zwem ik over naar een nieuw levensjaar...

Avondmijmering.

Steeds meer ga ik geloven.
In een simpel iets.
Nieuw leven geboren.
Zomaar uit het niets.

Voor Sammy de boxer.

Al een paar jaar wandelen we dagelijks hetzelfde pad. Niet echt samen want onze honden hebben een keer gevochten. Meestal doen we een babbel ieder aan een kant van de straat. De honden bekijken elkaar vanop afstand. Ze kennen dit rituele praatje al.

Toen haar man stierf, was haar hond de ultieme rouwtherapie. Ze zei het vaak. Als ik hem niet had gehad, doelend op de hond, weet ik niet of ik het was doorgekomen.

Nu hoorde ik dat de hond ongeneeslijk ziek was. Daarom kwam ik haar dus zoveel niet meer tegen, dacht ik nog. Een paar dagen geleden liet ze hem inslapen, vertelde de buurvrouw, die altijd van alles maar half op de hoogte is. Ik hoopte haar vlug eens te zien om te horen wat de hond overkomen was.

Vanuit mijn groentetuin, waar ik net ontdekte dat er overal koriander tussen de sla groeit, zie ik haar lopen. Alleen en een beetje verloren. In een reflex kom ik recht en wil wuiven of haar even binnenroepen. Maar mijn hand blijft in de lucht hangen en mijn stem stokt een beetje. Ik zie haar huilen. Dit verdriet is zo kwetsbaar. Ik kijk haar achterna en bewaar mijn troost voor later. Al wandelend rouwt ze voor haar lieve boxer. Ze loopt het paadje langs de boerderij in. Net zoals ze altijd deed met de hond.

Verdriet kan heel exclusief zijn. Je moet er veelvuldig alleen door. Wat naar voor haar, denk ik, terwijl ik een kropje wegslik. Ik wens haar ergens armen of een schouder om troost te vinden. Ik mag er niet aan denken dat het mij op dit moment zou overkomen. Net als zij zou ik ook even verloren in het leven staan zonder viervoeter…

Slaapwel...

Honger!