Avondbezoek.

Buiten wordt het stilaan donker. Vanuit haar ziekenhuiskamer zie ik de lichten overal aangaan. Je ziet zachtjes oplichtende kamers. Een beetje wazig. Andere zijn groots en fel verlicht. De poetsvrouw aan de overkant kijkt schaamteloos haar kamer binnen. Wij zwaaien. Ze zwaait blij naar ons en neemt haar borstel terug vast.

Ik vind haar heel moedig. Je leert het wel, zegt ze. Trouwens, ik heb geen keuze, en ze glimlacht twijfelend. We missen je op het werk. Nu je er niet meer bent. Appreciëren nog meer wat je allemaal op je schouders nam. Fijn om te horen, echt heel fijn, zegt ze trots.

Omwille van quarantaine toestanden mag ik haar bij het afscheid niet vastnemen. Ik wrijf even over haar knie. Wens haar zo het allerbeste. De komende tijd wordt heel kritiek. Zoals ze zelf zegt is het erop of eronder.

In de auto loop ik over van tranen. Voor haar en iedereen die haar graag ziet.

Met allemaal bundelen we onze positieve gedachten. Wie weet helpt deze kracht op één of andere manier…

Ode aan duizenden.

Niettegenstaande ik juist een slok van mijn eerste koffie nam, werd mijn keel een beetje droog. Het is vandaag vijftien jaar geleden. Honderdduizenden stierven een zinloze dood. De gevolgen van deze genocide waren ingrijpend en dramatisch.

26 jaar geleden was ik een paar weken in het ‘Land van de duizend heuvels’. Ik herinner me nog de broeierige sfeer toen ik uit het vliegtuig stapte. De donkere en bezwete gezichten van het douane personeel. De zuster in het wit kwam mij afhalen. Ik zal de urenlange rit nooit vergeten.

Lange tijd was ik vastbesloten nog een keer terug te gaan. Het land en haar mensen hadden, hoe dan ook, een diepe indruk nagelaten.

Vandaag zou ik bang zijn om terug te gaan. Daarom denk ik, vandaag speciaal, aan de angst van velen daar in dat wonderbaarlijk land.

Het land van de berggorilla’s. De prachtige natuurparken. Haar vulkanen. De Intoredansers met hun opzwepende muziek. De ebbenhouten mensen met een stralende glimlach.

Ook na zoveel jaar begrijp ik nog steeds niet hoe dit, onder toeziend oog van de hele wereld, kon gebeuren…

Wim en de fiets.

Een rollercoaster van woordspelingen. Anderhalf uur bruisende energie op het podium. Zijn ongebreidelde fantasie grenst aan het absurde. Hij zet je aan het denken. Lachen en tegelijk verbazingwekkend luisteren naar het verloop van zijn verhalen. ‘Het uur van de prutser’ door Wim Helsen. Wij waren daar ook en graag.

Samen wandelen we naar één fiets. De andere omwille van afspraakomstandigheden nog thuis in de garage. Ik verheug me op een zitje achterop bij de huisgenoot. Mijn been hangt al halverwege de frisse nachtlucht als ik zijn bangelijke gezicht aankijk.

Euh… weet je, die bagagedrager is vrij wankel. Helemaal niet zo solide. Daarbij trekt hij zijn meest trouwhartig gezicht.

Wilde hij me daar iets duidelijk maken?

Een weg van weerzien.

Laat maar een seintje als je er bent, dan kom ik je tegemoet. Het is weeral twee jaar geleden dat we elkaar nog gezien hebben. Blijmoedig verwacht ik hem.

Mijn neus, denk ik, als hij dichterbij komt. We lijken op elkaar en ik zie het zelf. Vier jaar was ik toen hij geboren werd. Voor het eerst herken ik een grote sterke man in hem. Onze omhelzing is een eenvoudige vanzelfsprekendheid.

Veel jaren hebben we al gemist. Onze levens kruisen elkaar, vind ik na die avond, veel te weinig. Mijn kinderen zijn plots volwassen. Hij is ondertussen huisman en strijkt, kookt en zorgt.

We praten de avond vol. Onze toon is niet meer zo strijdvaardig. Rust en berusting vullen de gaten op onze levensweg. Het zo graag anders willen, is een rotsvaste overtuiging. Een zoektocht naar een zachte bodem. Om te kunnen vallen zonder teveel zeer. Een bodem met veel ruimte ook. We blijven gaan op het pad van de verandering. Dat vertellen we elkaar bij het afscheid.

Met een dartelende tred loop ik op de straatstenen die lijken op zachte kussentjes. Samen met een hoop andere mensen. Maar ik zit een beetje in mezelf. In mijn harmonisch binnenste.

Ik mag dat. Van mezelf.

Wedstrijdgespeel.

Ze klonken niet 'zo strak'. Volgens hen althans.

Wij, vooral in de vorm van ouders, genoten weer enorm van hun optreden.

In een nachtelijk uur kreeg ik nog een blij sms: wij mogen door naar de volgende ronde! Kleine zoon zijn stralende ogen bij het afscheid was het laatste waar ik aan dacht vooraleer ik de mijne sloot...

Merelarbeid.

Al een paar dagen zie ik het merelpaar druk doen in de tuin. Het nest is bijna klaar. Binnnenkort kleine merelmuziek....

Lentestok.

Vorige week heb ik een stok opgevangen. Eentje van licht in de duisternis. Je mag één vraag weglaten en een nieuwe bijmaken. Welke thee ik graag drink is echt geen goede voor mij. De laatste is een open vraag van tijdtussendoor.

Wat op dit moment mijn obsessie is?
Alles wat je buiten kan doen.

Wat ik nu draag?
Voor het eerst een rok zonder lange kousen. Ik voel me zo vrij als een vogel.

Doe ik vaak een dutje?
In de winter onder een fleeceke en in de zomer onder de parasol. Meestal in het weekend.

Wie heb ik het laatst een knuffel gegeven?
Kleine zoon die ik afgezet heb aan de trein.

Wat ik zou willen veranderen?
Muizenissen in mijn hoofd.

Wat ik vanavond eet?
Eigenlijk nog geen idee. Vanavond ben ik op het werk. Vermoedelijk trekken de huisgenoot en grote zoon zelf de etenskar.

Mijn laatste aanschaf?
Een fles Brandy de Jerez. El aborado en Espana. Om de huisgenoot te overtuigen deze richting uit te reizen.

Naar welk geluid ik nu luister?
Het vogelgefluit door de openstaande achterdeur en het geronk van een grote slapende hond naast mij.

Favoriet weertype?
Zon. Blauwe hemel. Zomer. Warm…. Duidelijk genoeg?

Mijn doel?
Moederen in combinatie met zelfontplooiing en dit zo volledig mogelijk.

Zeg iets tegen de persoon die je getagd heeft.
Aan licht in de duisternis. Wat ik je al lang wilde vragen. Je doet me denken aan de blog die ooit als eerste een reactie achterliet op tijdtussendoor. Er zijn zoveel overeenkomsten. Was jij in een vroeger blogleven ‘KrisKras’?

Favoriete vakantieplek?
Tot hier toe Andalusië ( Spanje)…maar ik hoop nog veel aan dit lijstje te kunnen toevoegen. Reizen staat op onze levensverlanglijst.

Films die ik keer op keer kan bekijken.
Forrest Gump, met Tom Hanks ( Run Forrest Run…).

Het boek dat ik momenteel lees.
Mijn tweede huid. Geschreven door Erwin Mortier. Ik ben er van onder de indruk.

Wat geeft je plezier, maar tegelijk ook schuldgevoelens?
Sinds de oprichting van tijdtussendoor is mijn huishouden er fameus op achteruit gegaan.

Wat wil ik ooit nog doen?
Genieten van de absolute vrijheid. Een boek schrijven over het verhaal in mijn hoofd.

Wat wens ik mijn kinderen toe?
Alle geluk van de wereld en meer.

Welke kwaliteit zou ik willen?
De kunst om twijfel achterwege te laten.

Noem één van je kwaliteiten?
Mijn zorgende aard.

Waar wacht ik op?
Wachten is niets voor mijn ongeduldige aard. Niet teveel gewacht hier.

Waarom moeten die stokjes altijd zo lang zijn?
Meteen mijn laatste vraag voor iedereen die zich geroepen voelt…en nu de buitenlucht in!