Amarillo.

De enige toegeving aan geel in huis... narcissen in de lente...

Lente in zicht!

De groententuin krijgt stilaan de vorm die ik in mijn gedachten had. De laatste twee bakken worden dit weekend afgemaakt. De rozemarijn bekomt stilaan. Ik wacht nog af wat de warmte doet met haar vooraleer ik begin te snoeien. De klokvormige akelei laat zijn blaadjes zien. De eucalyptusboom mag blijven staan en gaat in de zomer omringd worden door kruiden en bloemen. Op de hoek van de eerste foto staat de gingko biloba. Hij zal kracht geven aan mijn tuin. Mijn vingers tintelen...

The Wizard of Oz.

Over het algemeen probeer ik altijd zoveel mogelijk ‘de gulden middenweg’ te bewandelen. Als ik mij de weg visualiseer, krijg ik een beeld van heel lang geleden.

Een korengele weg die bewandeld wordt door een bont gezelschap. Op weg naar smaragdstad. Daar woont ‘The Wizard of Oz’, die Dorethy de weg naar huis kan wijzen. Een film die een grote indruk op mij maakte. Ik zag hem voor het eerst in de donkere woonkamer van mijn grootouders. Nog weken daarna droomde ik erover.

Op een winterzondag, veel jaren later, keek ik opnieuw. Vier vuurrode wangen naast mij. Mijn zonen waren eveneens onder de indruk.

Die weg zie ik. Soms. Helder gekleurd. Naast de weg de hindernissen die moeten overwonnen worden. Met mensen die je graag zien aan beide handen.

Een nieuw seizoen is begonnen.
De lente draait mijn binnenste naar buiten.
Ik bezem mijn ‘yellow brick road’...

Euro's in de lente.

De laatste weken lijkt het wel oorlog in mijn wasplaats. Vooral wanneer de was staat te draaien. Er is iets grondig mis. Zeker wanneer het water er op een dag langs onder uit loopt.

De laptop die mee op en neer naar Leuven reist, geeft ook de geest. Een zwart scherm, dat is alles wat rest. Amen en uit.

Onze ovenschotels komen niet meer borrelend en dampend uit de oven. Koud tot een beetje lauw, meer kan hij niet meer.

Dan spreek ik nog niet van mijn kleerkast.

En de tuin die wacht op allerlei jong geplant.

Nooit gedacht dat de lente zo duur kon zijn...

Mijnheer de dokter.

Onze huisarts heeft het nogal druk. Al een hele tijd zijn ze op zoek naar een jonge arts die de nodige ervaring wil opdoen en zo hun team wil vervoegen. Zo kwam ik dus bij de ‘nieuwe’ terecht met mijn pijnlijke voet een paar weken geleden.

Hij zag er goed uit. Bruingebrand. Een keurig overhemd met bijpassend mouwloos truitje over. Voorkomend en vriendelijk… zelfs een beetje te.

Terwijl hij op zijn computer kijkt, vraagt hij wat het probleem is. Ik vind het nogal moeilijk om te praten tegen iemand die mij niet aankijkt. Maar ach, hij moet het nog een beetje leren, denk ik relativerend. Dan doe ik mijn verhaal en wijs op mijn voet. Nog steeds zonder op te kijken vraagt hij of ik regelmatig een uitstrijkje laat nemen. Nu vond ik dat volledig niet ter zake, en antwoord nogal kordaat ja, zonder meer.

Tijdens mijn bezoek krijgt hij nog een telefoon. Doet hij zijn theezakje uit zijn tas. Snuit uitvoerig zijn neus. Trekt zijn kousen een paar keer op en blijft maar tokkelen op de computer.

Wanneer ik bij ‘de nieuwe’ buiten loop, stap ik recht op de balie af. Graag had ik een nieuwe afspraak voor morgen, en liefst bij mijn vertrouwde dokter, vraag ik zo vriendelijk mogelijk. Een begrijpende blik kijkt me aan. Waarschijnlijk ben ik niet de eerste die niet ingenomen is met de nieuwe arts.

Ik wil hem nog wel eens een kans geven. Maar als ik naar dokter ga, is het niet zomaar. Graag had ik dan toch iemand over mij die een beetje luistert naar wat ik zeg, zodat ik met een gerustgesteld gevoel naar huis ga.

Het was een onaangename ervaring. Ik hoop dat hij snel bijleert, want anders zal hij op korte termijn op zoek moeten naar een nieuwe baan vrees ik...

Night life.

In alle rust, en omgeven door de geuren en kleuren van ons stamcafé, zouden we nog een afzakkertje drinken. De huisgenoot en ik hadden genoten van hen. Een avondje ontspanning van de puurste soort.

Maar dat was buiten het gezelschap van dezelfde stamkroeg gerekend. De huisgenoot zag een oud-collega en ik was hem voor een paar uur kwijt. Ik heb hem niet echt gemist, want de mooie Portugees aan hetzelfde tafeltje had wel zin in een gesprek. Zijn leven was nogal heftig geweest. De jaren in Amsterdam maakten dat hij vlot Nederlands sprak. Hij noemde namen van adembenemende plaatsen in Portugal. Jaren geleden waren wij in de Algarve (het zuiden), slecht gekozen volgens hem.

Als ze binnenkomt, kijken we elkaar aan en lachen. Zij was niet veel veranderd. Geen rimpels en ook niet grijs. Mijn aandacht gaat weer naar de Portugees met het ravenzwarte haar.

Wanneer ik de blik van de huisgenoot vang, voelen we dat het tijd is om naar huis te gaan.

Hoe gaat het met je, vraagt ze als we passeren, vertel me wat over je leven en ik zal over het mijne vertellen, leek ze te zeggen.

Dertig jaar kennen we elkaar al. Onze levensstromen zijn heel anders. We doen onze jassen terug uit en bestellen opnieuw wijn.

Buiten nemen we afscheid van elkaar, en binnen zijn ze de stoelen al op de tafels aan het zetten. Ik hoor vogels fluiten. De nacht is al voor de helft voorbij…

Zondagswens.

Moge je leven van de geur van de aarde, als een plant van het licht.

Khalil Gibran.