Hondgeprofiteer.

Eigenlijk mag hij niet in de zetel. Zo met zijn hoofd op dat kussentje. Maar er is niemand thuis. Alleen ik en hij. Uitgeput na een lange wandeling kijkt hij rustig in de lens. Daarna nestel ik mij aan de andere kant van de zetel met een boek. Hij kijkt niet eens op...

Me siento bien.

Volgens mij zit ik op dit moment in de juiste vorm. Passend gegoten in mezelf, daar waar het voor gemaakt is. Ik denk dat het echt zo is.

Het geschraap en gewroet langs mijn binnenkant werpt stilaan zijn vruchten af. De grond die mijn twee voeten raakt is niet meer zo bekrompen. Mijn stappen zijn als trampolinesprongen. Flexibel op en neer. De grond is ook niet meer zo star en hard. Het veert mee, en neerkomen is niet meer zo pijnlijk.

Het leven en laten leven motto deed zijn intrede. Met grote passen. Het helpt.

Ik kan nog steeds kapot zijn van verdriet. Misselijk van gemis.
Rusteloos verlangen.

Toch zit ik meer en meer in de juiste vorm. Zoals ik al zei.

Een frisse wind.

Op dit moment geniet hij van een welverdiende after-examens vakantie. Ergens in de Ardennen in een huisje. Maandagavond lichtte mijn gsm op… goed aangekomen en zalig hier, zonder tegenbericht ben ik vrijdagavond thuis.

Tijd voor mij om met emmer en sop naar boven te trekken. Ramen allemaal eens wijd open. Hier en daar wat verloren sokken en een tas met een verdroogd theezakje. De lakens gaan vanuit de droogkast silanfris het bed terug op. Wat ik wil dat ze zelf nog opruimen, leg ik er demonstratief bovenop.

Een toast met kaas later heb ik weer opnieuw energie om beneden aan de slag te gaan. Het succesgedicht dat weken aan de koelkast hing, mag nu ook weg. Het maakt, ondanks de wintertoestanden, plaats voor een lentegedicht. Volgende week maak ik er tijd voor...

Dit was mijn succesgedicht voor hem:

Zweet zonder vakantie avontuur
Boek record en eigen arbeid

Chaos voedt stress
Bewust beetje rust

Thee of ontbijt
Zorgwind
Vertrouw contact
Respect hand

De prijsregen
Tevreden en honingzoet

Geneugte...

Daarnet had ik een authentiek tijdtussendoor moment. Er waren een paar onmisbare elementen. Koffie. Een suikerwafel met chocolade. Het boek van de week.

En nee... geen schuldgevoelens omdat ik effe niets doe. Ook geen dieetgoeroe die boven mijn boek met haar vingertje in de lucht zwaait. Koffie, indien met mate gedronken, is zelfs gezond. Daar valt dus niets op aan te merken.

Genieten hoeft niet zo groots te zijn...

Route zestien.

De laatste sigaret wordt buiten voor de grote inkomdeur gerookt. Je kunt er ook wachten tot ze je komen oppikken. Als ik in de hal binnenkom, gonst het van de bedrijvigheid. Terwijl ik mijn jas uitdoe, kijk ik wat rond.

Er zijn mensen in een rolstoel, en al aan de beterhand. Hun bleke gezichten met een opgelucht waas. Bezorgde gezichten van wachtende familieleden, misschien met iets minder geluk. Ik neem de lift naar de benedenverdieping.

Daar lijkt het alsof de wereld stilgevallen is. Terwijl ik door de lange witte gang loop, hoor ik enkel de echo van mijn eigen stap. Het universitair ziekenhuis bedacht een eigen kleuren wegwijzer systeem. Ik volg de blauwe lijn, route zestien. De groene planten langs de kant moeten je vermoedelijk een beetje tuingevoel geven. Het lukt niet echt, of ligt het aan mij?

Wat me ook opvalt, is dat er geen geur hangt. Anonimiteit en neutraliteit zijn de namen van de wind die hier waait.

Pratend met het mondmasker op ging er een uurtje voorbij. Na een voorzichtige omhelzing ging ik dezelfde weg terug.

Met een broodje en een espresso zat ik nog even stil in de cafetaria. Mijn alles komt even tot rust. Daarna druk ik het gaspedaal stevig in en som op wat ik allemaal nog te doen heb…

Zondagsbroodjes.

Deze foto maakte ik op een zomerfestival. Ik herinner me een zachte zonnige dag en veel kleurrijke mensen. Op zondagochtend bij de bakker moet ik aan deze dag denken.


Het is die vrouw die voor mij staat. Nog nooit heb ik een Marokkaanse vrouw bij de bakker gezien. Misschien bakken ze hun brood meestal zelf. Ofwel kopen ze van die ovenverse platte broden. Heerlijk in de zomer met verse groenten.

Haar hoofddoek is kunstig vastgemaakt met kleine speldjes. De plooien zijn er als het ware ingestreken. De kleur lijkt op het sneeuwwit van een winterdag. Ze heeft donkere ogen en haar nagels hebben een vage hennatint. Ze spreekt vlot Nederlands en we bestellen gelijktijdig onze broodjes. Zij is met de auto en ik vertrek met de fiets richting thuis.

Het leek me een zelfzekere dame. Haar houding had niets met onderdanigheid te maken. Ik zou graag eens thee bij haar gaan drinken. Zo kan ze mij vertellen waarom ze een hoofddoek draagt, en of ze niet liever de wind door haar hennahaar laat waaien. Prompt sla ik mijn haren los in de vrieswind en hoop dat thuis de koffie klaar staat...

Weekendverwarming.

Vanonder de warme dekens tast ik naar mijn telefoon. De deur is op slot, wil je even open maken…hoor ik op fluistertoon aan de andere kant. Kleine zoon en vriendin staan met een rugzak aan de deur. Grote zoon dacht dat hij, zoals altijd, de laatste was, en deed het slot op de deur.

Verkleumd, en blij dat iedereen weer veilig thuis is, kruip ik terug tegen de huisgenoot. Hij antwoordt met een kreun. Natuurlijk ben ik klaarwakker. Hoeveel gehaktballen maakte ik vorig jaar ook al weer? Twintig hongerige jonge goden die komen eten. Ik gok op vijf kilo gehakt en zes potten krieken. Vier broden moeten genoeg zijn. Ik draai me terug om en vertrek weer naar die groene weide in mijn droom.

Ondertussen is een druk weekend bijna voorbij. De overschot van het frikadellenfeest aten we aan de houten tafel met fijne mensen. Op zondag zat diezelfde tafel vol met pannenkoekeneters. Tussendoor oefende ik Spaans, vouwde veel was en werd er gebabbeld en gelachen.

Nu zit ik hier. Een glaasje wijn en een koude neus van de laatste wandeling. Die ene ster stond weer pal onder de halve maan. Fascinerend, maar ik kan er geen astrologische uitleg aan geven. Het weekend was druk en met veel mensen, maar mijn hart is er helemaal van opgewarmd...