Nirvana.

Hij houdt van loeihard. Elektrische gitaren en drums die je hart uit je lichaam doen kloppen. Muziek is een uitlaat klep voor grote zoon. Zijn grootste frustraties gaan met elke slag op het drumstel mee de lucht in.

Voor mij is het anders. Ik heb het graag wat rustiger. De flamencomuziek, die ik pas ontdekte, geeft me rust en vrolijkheid. In mijn huis bezig zijn, en ondertussen pasjes oefenen.

Maar een tijd geleden vertelde hij me over één van de laatste optredens van Nirvana. 'Unplugged in New York'. Volgens mij is het wel iets voor jou, ma. Ik vind hem super, vertelde hij enthousiast.

Voor een luttele 6 euro vond ik de opname in de colruyt. Ik luister hem nu al twee dagen. Het is voor het eerst dat ik echt naar de muziek van Nirvana luister. Op de één of andere manier raakt het mij… Die jonge kerel die het slachtoffer werd van zijn eigen succes. Ook voor het eerst kan ik met grote zoon samen naar muziek luisteren, en dat is dan weer fantastisch!

Winterdinsdag.

Ik zie dat het pad dat ik uitkoos om te wandelen nog niet ingelopen is. De viervoeter zijn halsband gaat af en al snel stuift de poedersneeuw langs mijn oren. Hij trekt zijn meest verbaasde snuit omdat de ballen van sneeuw voor zijn ogen verdwijnen. Na wat gefotografeer zet ik er stevig de pas in. Mijn hoofd moet leeg.

De bomen fluisteren woorden terug als antwoord op mijn verhaal. Over de drie wijzen. Ze hadden goud, mirre en wierook bij. De meest kostbare geschenken lange tijd geleden. Zoals ik de laatste week ook kostbare dingen mocht ontvangen.

Maar na haar verhaal en het slechte nieuws dat ze gisteren kreeg, ken ik mijn grootste geschenk.

Mijn eigen gezonde lichaam. Het functioneert en werkt zonder dat ik er over moet nadenken. Mijn hart klopt onafgebroken. Zuurstof zuigt zich vanzelf diep in elk longblaasje. Bloed wordt rondgepompt tot in elke kleine uithoek.

Mijn ogen tranen terwijl ik mijn conversatie met het bos verder zet. Ik ben blij en triest tegelijk. Triest voor haar. Blij om mij…

Hola!

Ik zou hem willen zoenen. Geen verplichte nieuwjaarszoen die ergens ter hoogte van zijn oren terechtkomt. Wel een zoen met een groot dankbaarheidgehalte. Voor de man van Belgacom die mijn internetverbinding vanmorgen kwam herstellen.

Vier dagen niet geschreven op tijdtussendoor. Vier dagen niets gelezen. Een hele hoop woorden en gedachten heb ik opgeslagen. Om eens een keer neer te schrijven. Het was weer eens wat anders.

Ik heb ook met meubels gesjouwd. In mijn nieuwe lees en schrijf plek las ik in één ruk ‘Duizend schitterende zonnen ‘uit. Ik was een beetje vergeten hoe het was om door niets afgeleid te zijn tijdens het lezen. Onze eettafel kijkt vanaf nu uit op mijn groentetuin in wording. Vanmorgen was hij enkel wit, maar ik droomde over de zomer.

Tussendoor hebben we gekookt en gegeten. Gepraat met lieve mensen aan allerlei verschillende tafels. Voor het eerst in mijn leven heb ik genoten van deze kersttijd. Misschien omdat mijn verwachtingen niet meer zo hoog liggen als vroeger. Omdat het allemaal zo niet meer moet. De essentie blijft over. Warm en innig samen zijn, met twee of vier of twintig…

Jihaa, ik ben er weer!

Uno.

Wijsheidsparels, o vriend, glanzen rustig in de diepte van je ziel.